ในความทรงจำ จูบของปั๋วซีหวยมักดุดันเช่นนั้น ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งลงไป
ดังนั้นเมื่อรู้ตัวว่าเขากำลังจูบเธอ มู่โจวจึงตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ก่อนจะหลับตาแน่นโดยไม่รู้ตัว
ไม่นาน ลมหายใจของเขาก็แตะลงบนริมฝีปาก ตามมาด้วยสัมผัสแผ่วเบาอ่อนโยน
เป็นจูบที่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
เขาจูบเธออย่างเนิบนาบดูดดื่ม ราวกับมีตะขอเกี่ยวกระหวัดให้หัวใจคนถูกจูบคันยุบยิบ
จนมู่โจวเกือบเผลอปล่อยใจคล้อยตาม และแทบจะเป็นฝ่ายตอบรับเสียเอง
เมื่อสังเกตเห็นริมฝีปากของเธอเผยอออกเล็กน้อย แววตาปั๋วซีหวยก็พลันมืดครึ้ม มือยิ่งออกแรงมากขึ้น แต่จูบของเขากลับยังคงอ่อนโยนอย่างยิ่ง
กระทั่งมู่โจวถูกพิชิตจนหมดทางต้าน และตอบสนองเขาไปโดยไม่รู้ตัว ความดุดันของเขาจึงค่อย ๆ เผยออกมา
แต่ในเวลานี้มู่โจวอ่อนระทวยราวกับน้ำ ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ
ความเจ็บแปลบแผ่ซ่าน มู่โจวอดหดไหล่ไม่ได้ มือทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง โอบศีรษะปั๋วซีหวยไว้
ทั้งที่ปกติขี้ขลาดและว่าง่าย แต่ยามนี้เธอกลับอดกำเส้นผมเขาแน่นไม่ได้
ผมสั้นสีดำลอดออกมาจากซอกนิ้ว ตัดกับผิวขาวราวเครื่องเคลือบของเธออย่างเด่นชัด
แม้เธอจะออกแรงเต็มที่แล้ว แต่สำหรับปั๋วซีหวย แรงเพียงเท่านี้กลับเหมือนเป็นสิ่งเร้าให้กำลังใจ
สีแดงเข้มตรงหางตายิ่งเด่นชัด เขาชันกายขึ้นแล้วก้มลงจูบริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วงอีกครั้ง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร มู่โจวกัดริมฝีปากล่าง ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ร่ำไห้อ้อนวอนขอให้เขาปล่อย
“เด็กดี อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว...”
นานทีเดียวกว่าเขาจะเอ่ยปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนในช่วงเวลาเช่นนี้