มู่โจวทอดมองเรือนหอที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยอยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้น
“คุณให้ทนายเตรียมเอกสารไว้เถอะ ฉันจะกลับแล้ว”
ฉินซูอวี่เผลอยื่นมือขวางเธอโดยสัญชาตญาณ เขาชะงักไปชั่วขณะก่อนเอ่ยว่า
“ไม่ต้องหรอก ทรัพย์สินพวกนั้นยกให้คุณแล้วก็เป็นของคุณ อีกอย่าง นี่เป็นสิ่งที่ผมติดค้างคุณ”
มู่โจวชะงักงัน
“แต่บริษัท...”
“คิดเสียว่าคุณจ้างผม ผมทำงานให้คุณ ทุกอย่างจะเหมือนเมื่อก่อน”
เขาไม่เปิดโอกาสให้มู่โจวปฏิเสธเลย
มู่โจวจึงได้แต่ “ฝืนใจ” รับเอาไว้
เมื่อเห็นเธอไม่ปฏิเสธอีก ฉินซูอวี่ก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วรีบอธิบาย
“ผมกับมู่หว่านชิงไม่ได้มีอะไรกัน เธอช่วยชีวิตผมไว้ ผมเลยตอบแทนเธอด้วยเงิน แค่นั้นเอง”
เขาจ้องมู่โจวเขม็ง คล้ายอยากมองหาอารมณ์สักนิดที่ไหววูบในดวงตาเธอ
แต่มู่โจวเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“พี่สาวเก่งมากเลยนะ จริง ๆ แล้วพวกคุณเหมาะสมกันดี”
แววเศร้าหมองที่ปรากฏเพียงชั่ววูบทำให้หัวใจเขาอึดอัดเจ็บปวดอย่างรุนแรง ฉินซูอวี่รีบปฏิเสธ
“มู่โจว ผมกับเธอไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด”
มู่โจวไม่ได้ฟังคำยืนยันของเขาจนจบ เธอเร่งฝีเท้าออกจากคฤหาสน์ไป
ข่าวการฟื้นคืนชีพของฉินซูอวี่แพร่ไปถึงซ่งจี้โจวด้วยเช่นกัน
เพียงแต่ช่วงหลายวันมานี้เขาถูกเรื่องต่าง ๆ รั้งมือรั้งเท้าไว้จนแทบหมดแรงกายแรงใจ
กว่าจะได้มาดักรอมู่โจว ก็เป็นวันนี้เอง
มู่โจวเพิ่งออกจากที่ของฉินซูอวี่ เขาก็แอบตามเธอไปทันที
มู่โจวเห็นคำแจ้งเตือนจาก 2001 จึงเหลือบมองกระจกมองหลัง แล้วแย้มยิ้มบาง ๆ