ตอนนี้ตระกูลมู่อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง พื้นที่ก็ไม่กว้างนัก เมื่อเทียบกับแต่ก่อนแล้วเรียบง่ายกว่ามาก
คงเตรียมใจกันมาแล้ว พอเจียงเยี่ยนเห็นมู่โจว น้ำตาก็ไหลพรากทันที เธอโผเข้ากอดลูกสาวแล้วร้องไห้โฮ
“ลูกน่าสงสารของแม่ แม่เกือบคิดแล้วว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอลูกอีก”
จากนั้นเธอก็เริ่มเล่าถึงความยากลำบากของครอบครัวหลังจากย้ายไปอยู่ต่างประเทศ
“ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากพาลูกไปด้วย แต่ที่นั่นพวกเราก็ใช้ชีวิตไม่สงบสุข ต้องเสี่ยงตายอยู่หลายครั้ง เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าพาลูกไปด้วยก็เท่ากับทำร้ายลูกนะ ลูกอย่าโกรธแม่เลย ถ้าจะโกรธ ก็ไปโกรธเจ้าหนี้ใจร้ายพวกนั้นเถอะ”
เจียงเยี่ยนพูดตัดบทเสียยืดยาว จนกลบเกลื่อนความจริงที่ว่าพวกเขาทอดทิ้งเจ้าของร่างเดิมได้สำเร็จ
มู่โจวเพียงมองพวกเขาเงียบ ๆ สีหน้าดูเศร้าสร้อย
มู่เหลียงเฉียงอดถามถึงปั๋วซีหวยไม่ได้
“เขาไปทำงานต่างเมืองค่ะ”
สองสามีภรรยาดูผิดหวังเล็กน้อย
จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
แววตาของเจียงเยี่ยนสว่างวาบ
“ต้องเป็นซูอวี่มาแล้ว รีบไปเปิดประตูเร็ว”
มู่โจวชะงัก มองชายที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างประหลาดใจ
ฉินซูอวี่กลับดูสงบนิ่ง
วันนี้เดิมทีเขาไม่อยากมา แต่พอนึกถึงเล่ห์เหลี่ยมของคนทั้งตระกูลมู่ แล้วก็นึกถึงความใสซื่อขี้ขลาดของมู่โจว เกรงว่าเธอจะถูกเอาเปรียบ เขาจึงตัดสินใจแวะมาสักครั้ง
เจียงเยี่ยนยิ้มพลางดึงทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกัน
“เป็นสามีภรรยากันแท้ ๆ ทำไมทำตัวเหมือนคนแปลกหน้าล่ะ พวกเธอสองคนแต่งงานกันแล้ว แต่ไม่บอกพวกเราสักคำ”