“มู่โจว คุณเมาแล้ว ฉันไม่ถือสาคุณหรอก...”
“ฉันไม่ได้เมา ฉันมีสติดีมาก”
ทันทีที่มู่โจวพูดจบ เจียงซวี่ก็รู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา
เขามองเธอ
ทั้งที่เธอกลัวมากแท้ ๆ
แพขนตาสั่นระริก ขอบตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา หางตาแดงก่ำ ดูราวกับถูกใครรังแกมา
ถ้าไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าเธอเป็นฝ่ายถูกบอกเลิก
แต่ความจริงกลับเป็นเธอต่างหากที่ใจร้ายเอ่ยปากขอเลิก
เจียงซวี่กัดฟัน จ้องเธอเขม็ง ก่อนจะกดเสียงต่ำ พูดช้า ๆ ทีละคำ
“ฉันไม่ชอบให้คุณเอาเรื่องเลิกกันมาพูดเล่น ถ้าคุณแค่กำลังงอนหรือเอาแต่ใจ ก็ถอนคำพูดเมื่อกี้ซะ”
ความเศร้าฉายวาบผ่านหว่างคิ้วของมู่โจว เธอก้มตาลง
“ฉันไม่ได้งอน เราเลิกกันเถอะ”
เป็นครั้งที่สาม
เธอพูดคำว่าเลิกกันถึงสามครั้งแล้ว
ดวงตาดำขลับของเจียงซวี่ในตอนนี้มืดหม่นจนน่ากลัว ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งอันเย็นเยียบ
ความหงุดหงิดที่พลุ่งขึ้นในใจแปรเปลี่ยนเป็นแรงกระตุ้น แทบจะทะลักออกจากอก
เขาแทบอยากดึงหญิงสาวเข้ามากอด จูบปิดปากเธอไว้ จะได้ไม่ต้องฟังคำพูดที่ทำให้เขาเสียการควบคุมอีก
ศักดิ์ศรีของเขาไม่ยอมให้ต้องลดตัวอ้อนวอนรั้งเธอต่อไป
บรรยากาศในรถดิ่งลงสู่จุดเยือกเย็นในพริบตา
มู่โจวเบือนหน้าไปอีกทาง แอบเช็ดน้ำตาที่หางตา เม้มปากเงียบงัน
ผ่านเงาสะท้อนบนกระจกรถ เจียงซวี่เห็นหยาดน้ำตาตรงหางตาของเธอ หัวใจพลันถูกกระแทกเข้าอย่างจัง
แววตาของเขาอ่อนลง
ช่างเถอะ เธอดื่มไปมากแล้ว
จะเอาแต่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะฤทธิ์เหล้าก็ไม่เป็นไร