สายตาของเซี่ยจิงอันจับจ้องอยู่ที่มู่โจวเพียงคนเดียว ร่างกายเกร็งเครียดอย่างหนัก
ถึงขนาดไม่ทันเห็นชายหนุ่มที่แผ่รังสีอันน่าสะพรึงกลัวอยู่ไกลออกไป
ร่างของมู่โจวนุ่มอ่อนอย่างเหลือเชื่อ เซี่ยจิงอันยังไม่ทันอุ้มเธอไว้ให้มั่นคง ในมือก็พลันรู้สึกเบาหวิว
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มู่โจวก็ถูกชายอีกคนอุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้ว
ใบหน้าของเขาพลันเคร่งขรึม กำลังจะเข้าไปแย่งตัวเธอกลับมา ก็เห็นชายอีกคนเดินเข้ามาขวางตรงหน้า เชิดคางขึ้นอย่างยียวน
“ใจกล้าไม่เบานี่ ใครก็กล้าแตะต้อง”
เซี่ยจิงอันกำหมัดแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโมโห
“พวกคุณกล้าแย่งคนต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่กลัวถูกแจ้งตำรวจหรือไง?!”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ ก่อนหยิบนามบัตรออกมาโยนใส่อกเขา
“จะให้ตำรวจมาหาฉันเมื่อไรก็ได้ แต่คุณไปแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะเข้าแล้ว ยังไงก็ห่วงตัวเองก่อนเถอะ”
เซี่ยจิงอันคร้านจะเสียเวลากับเขา จึงจะเข้าไปหาชายที่อุ้มมู่โจวเพื่อแย่งตัวเธอกลับมา
แต่ในตอนนั้นเอง เขากลับรู้สึกว่าชายที่อุ้มมู่โจวดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง
ฝีเท้าของเขาชะงัก รูม่านตาหดวูบ
จากนั้นก็ก้มมองนามบัตรในมืออีกครั้ง
หลี่อวี้ บริษัทเทคโนโลยีเซิ่งซื่อ
หรือว่าชายที่อุ้มมู่โจวจะเป็น...
เวลานี้มู่โจวพิงอยู่ในอ้อมแขนชายคนนั้น เห็นได้ชัดว่ายืนไม่ไหว ต้องอาศัยมือใหญ่ที่โอบรัดเอวไว้แน่นคอยประคอง
ถูกอุ้มไปอุ้มมาจนเธอเริ่มเวียนหัว มองอะไรก็พร่าเลือนไปหมด
แต่เมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดเจน ความงุนงงบนใบหน้าก็ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอ่อน ๆ