ไหล่ของมู่โจวสั่นไหวแผ่วเบา เสียงสะอื้นแผ่วต่ำ เธอไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง
อดกลั้นทั้งน้อยเนื้อต่ำใจ
ด้านนอกประตู เจียงซวี่มองผ่านช่องแคบนั้น เห็นเธอหลั่งน้ำตา หัวใจพลันบีบรัดเป็นระลอก
ราวกับมีอะไรฟาดทะลุอกอย่างแรง จนเขาหายใจแทบไม่ทั่วท้อง
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังเกร็งตึง
กระทั่งเสียงร้องไห้ของมู่โจวเงียบลง สติของเขาจึงค่อย ๆ กลับคืนมา เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยผุดขึ้นในใจ
เรื่องเลิกกันดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้มู่โจวไม่รู้สึกรู้สาเลย แล้วเหตุผลที่เธอยืนกรานจะเลิกกันคืออะไรกันแน่?
เจียงซวี่หรี่ตาลง แววตาวูบไหวด้วยประกายมืดครึ้ม
ช่วงบ่าย ก่อนเริ่มประชุม มีคนนำของว่างยามบ่ายกับขนมหวานมาให้
“คุณเจียงเห็นว่าทุกคนเหนื่อย เลยเลี้ยงทุกคนครับ”
เสียงหยอกล้อ “ขอบคุณครับเจ้านาย” ดังขึ้นระงมทั่วห้องประชุม
มู่โจวมองเครื่องดื่มองุ่นชีสที่วางอยู่ตรงหน้า ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
นี่คือเครื่องดื่มที่เธอชอบที่สุด
เธอเสียบหลอดแล้วจิบไปคำหนึ่ง
กลิ่นหอมสดชื่นขององุ่นพลันอบอวลไปทั่วปลายลิ้น
เธอเม้มปากยิ้มน้อย ๆ
เวลาเพียงช่วงบ่ายก็เพียงพอให้เจียงซวี่สืบหาทุกอย่างที่เขาอยากรู้ได้แล้ว
สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือคืนนั้นที่เจอกันในคลับ
พอมานึกย้อนดูตอนนี้ เขาถึงได้รู้ว่าคืนนั้นมู่โจวไม่ได้แปลกใจที่เห็นเขาเลย ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาก็อยู่ที่นั่น
พอสืบต่อจากเรื่องนี้ ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก
ในห้องส่วนตัวของคลับไม่มีกล้องวงจรปิด แต่ตามทางเดินกลับติดตั้งไว้เต็มไปหมด
เขาให้คนไปตรวจสอบความเคลื่อนไหวของมู่โจวในคืนนั้น แล้วก็ได้เห็นภาพนั้น