หลังจากฟังสองสามีภรรยาสูงวัยที่ปลายสายพูดกันคนละประโยคจนจบ มู่โจวจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ถ้าชอบก็ใช้ได้อย่างสบายใจเลยค่ะ ฉันติดต่อคนมาติดตั้งให้แล้ว ถึงเวลาพวกเขาจะโทรหาคุณลุงคุณป้าเอง รออยู่เฉย ๆ ก็พอค่ะ”
“ดี ดีเลย เสี่ยวโจวตั้งใจกินข้าวนะ พวกเราไม่กวนเวลาอ่านหนังสือแล้ว”
หลังวางสาย รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่โจวยังไม่จางหาย ทว่าพอหันกลับมา เธอก็เห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
ลี่เฉิงสวมชุดลำลองสีดำ มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางเย็นชาและยากจะเข้าใกล้
ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าคมเข้มและแข็งกระด้าง เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนรับมือยาก
ดังนั้นแม้ชาติตระกูลของเขาจะดีมาก แต่คนในมหาวิทยาลัยต่างก็เว้นระยะห่างจากเขา กลัวว่าจะไปทำให้เขาไม่พอใจ
เมื่อเห็นเขา มู่โจวไม่ได้ยิ้มทักอย่างเป็นมิตรเหมือนแต่ก่อน หากรีบหุบยิ้มแล้วเดินไปอีกทาง
ลี่เฉิงเผลอร้องเรียกเธอว่า
“มู่โจว รอก่อน”
มู่โจวไม่หยุดเดิน และไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง
ลี่เฉิงขวางทางเธอไว้ ก้มหน้ามองเธอด้วยแววตาหนักอึ้ง
มู่โจวเม้มปาก ก่อนหลบสายตาเขา
“มีอะไรหรือคะ?”
“...เรื่องเมื่อวาน เป็นเรื่องเข้าใจผิด”
มู่โจวเงยหน้าขึ้น สบตากับเขา ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน
“ที่แท้ก็เข้าใจผิดนี่เอง ดูท่าฉันจะกล่าวหาคุณผิดไปสินะ ถ้าอย่างนั้นให้ฉันขอโทษคุณไหมคะ?”
“...อย่าพูดแบบนี้”
เห็นมู่โจวก้าวเท้าจะเดินจากไป เขาก็เบี่ยงตัวมาขวางเธออีกครั้ง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ผมขอโทษคุณแล้ว พอหรือยัง?”