เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้บ่อยเข้า เจ้าของร่างเดิมย่อมรู้สึกไม่มั่นคง และรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเคารพ
คำพูดเหล่านั้นที่ครั้งหนึ่งเคยถูกลบเลือนไปอย่างฝืนใจ พลันหวนกลับมาในความคิดอีกครั้ง
การทะเลาะกันหลายครั้งหลายครา สุดท้ายก็ทำให้ความผูกพันร่อยหรอลง
เวลานี้มู่โจวมองเสิ่นหลิน สีหน้าไร้คลื่นอารมณ์
รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเสิ่นหลินค่อย ๆ แข็งค้าง เขาเริ่มกระวนกระวายใจ จึงเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปกุมมือเธอ
“โจวโจว ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด ตอนนี้ฉันจะให้พวกเขามาขอโทษคุณ ดีไหม?”
มู่โจวค่อย ๆ ดึงมือกลับ
“ไม่จำเป็นแล้ว”
เมื่อเธอพูดเช่นนี้ เสิ่นหลินก็ยิ่งร้อนใจ
มู่โจวสูดจมูกเบา ๆ ก่อนหันหน้าไปขยี้หางตาเพื่อกลบเกลื่อนท่าที ดูเปราะบางแต่ก็แฝงความดื้อรั้น
เธอไม่มองเขา เพียงเอ่ยเสียงแผ่วว่า
“เสิ่นหลิน เราแยกกันอยู่สักพักเพื่อสงบสติอารมณ์กันเถอะ”
“...ฉันไม่ยอม!”
ดอกกุหลาบร่วงลงพื้น กลีบดอกกระจัดกระจาย
เสิ่นหลินรีบร้อนจับไหล่เธอ บังคับให้หันมามองหน้าเขา
“อย่าทำแบบนี้เลย คุณโกรธก็มาลงที่ฉัน อย่าเลิกกันได้ไหม? ฉันไม่ต้องการเวลาสงบสติอารมณ์ ถ้าฉันทำตรงไหนไม่ดี คุณก็บอก ฉันแก้ไขได้”
มู่โจวมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ
“เราเข้ากันไม่ได้ ตอนแรกฉันคิดว่าความรักระหว่างเราจะชดเชยความแตกต่างเหล่านั้นได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นแค่ฉันคิดไปเองฝ่ายเดียว”
มู่โจวยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย
“คนรอบตัวคุณดูถูกฉันมาตลอดใช่ไหม คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงเกาะผู้ชาย กินเงินคุณ ฉันเคยคิดว่าแค่ไม่สนใจคำพูดของคนพวกนั้นก็พอแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าแม้แต่คุณก็ยังยืนอยู่ข้างเดียวกับพวกเขา”