เรื่องที่มู่โจวเลิกกับเสิ่นหลินส่งผลกระทบต่อลี่เฉิงไม่น้อย
ทั้งดีใจ ทั้งรู้สึกอึดอัดใจเมื่อเห็นมู่โจวแสดงความเสียใจออกมา
เขาฝืนกดหัวใจที่เต้นรัวอย่างรวดเร็วเอาไว้ ก่อนพูดว่า
“ก่อนหน้านี้พวกคุณก็เคยทะเลาะจนพูดเลิกกันไม่ใช่เหรอ บางทีอีกสองสามวันก็คงดีขึ้น”
หว่างคิ้วของมู่โจวแต้มด้วยความเศร้า เธอส่ายหน้าแล้วมองพื้น
“เขาเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวยที่อยู่สูงส่ง ส่วนฉันก็เป็นแค่นักเรียนยากจนที่เกิดในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา ความแตกต่างระหว่างเรายากจะประสานให้เข้ากันได้ คนในครอบครัวเขาก็คงไม่มีทางเห็นด้วย ในเมื่อรักกันไปก็ไม่มีทางลงเอย แล้วจะฝืนต่อไปทำไม”
พอฟังแล้วลี่เฉิงก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงค่อนข้างหนัก
“เสิ่นหลินเป็นแฟนเธอแบบนี้เองเหรอ เรื่องเล็กแค่นี้ยังปล่อยให้เธอต้องกังวลอีก”
แววตาของมู่โจวไหววูบ เธอมองเขาอย่างสงสัยเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาทันทีว่า
“เรื่องแต่งงานของผม ผมตัดสินใจเองได้ ไม่ต้องให้ครอบครัวเข้ามายุ่ง คนในบ้านก็จะเคารพการตัดสินใจของผม เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย”
“...”
ใครถามคุณกัน
มู่โจวกะพริบตา บรรยากาศพลันชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
ลี่เฉิงเองก็รู้ตัว เขาจึงเบือนสายตาไปเงียบ ๆ
“ผมก็แค่พูดไปเรื่อย ไม่มีความหมายอื่น”
ในเวลานั้นเอง คนหลายคนในชุดสูทกำลังเดินเข้ามาจากที่ไม่ไกลนัก
มู่โจวเห็นจากหางตา จึงคิดจะดึงแขนตัวเองกลับอีกครั้ง แต่ลี่เฉิงกลับเผลอกระชับมือแน่นขึ้น
สีหน้าเขาดูอึดอัดเล็กน้อย
“เธอ... มีเรื่องไม่พอใจอะไรก็ระบายใส่ผมได้เลย ผมรับไว้เอง หลังจากนั้นเราทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเริ่มทำความรู้จักกันใหม่ได้ไหม”