ในโรงแรม มู่โจวกับเพื่อนร่วมงานกำลังจะสอบถามว่ายังมีห้องส่วนตัวว่างหรือไม่ จู่ ๆ พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็วิ่งออกมา
“ผู้จัดการครับ ในห้องส่วนตัวมีคนตีกัน เป็นคุณชายกลุ่มนั้นที่เราไม่ควรไปยุ่งด้วย จะทำยังไงดีครับ”
มู่โจวกับเพื่อนร่วมงานหันไปมองด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นเสิ่นหลินเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน
เขาดูผอมลงกว่าแต่ก่อนมาก คิ้วตาที่เคยดูสง่างามก็มีแววดุดันเพิ่มขึ้นหลายส่วน
เมื่อเห็นมู่โจว เขาก็ชะงักไปทันที สีหน้าพลันฉายแววยินดี
ถัดมา จีหานเซิ่งก็เดินตามออกมา
“เสิ่นหลิน อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าลงมือ หนี้ที่ฉันติดนายอยู่ก็ใช้คืนหมดนานแล้ว...”
แต่พอเห็นมู่โจว คำพูดที่เหลือก็พลันกลืนหายลงคอ ท่าทีกร่างบนตัวเขาสลายไปในพริบตา เหลือเพียงความประหม่าเมื่อมองมู่โจว
ส่วนลี่เฉิงที่เดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน พอเห็นว่าทั้งสองยังไม่ไปไหน คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ทว่าเมื่อเห็นมู่โจว สีหน้าเขากลับชะงักงันไปเล็กน้อย
ทั้งสามคนมีรอยฟกช้ำบนใบหน้า ดูท่าเมื่อครู่คนที่ลงไม้ลงมือกันก็คือพวกเขา
เมื่อเห็นว่าทั้งสามกำลังจะเดินเข้ามา มู่โจวก็หันไปคล้องแขนเพื่อนร่วมงาน
“พี่หลินอิ่ง เรารีบเข้าไปกันเถอะค่ะ”
พูดจบ เธอก็เดินเข้าโรงแรมไปพร้อมกับเพื่อนร่วมงาน โดยไม่ปรายตามองพวกเขาแม้แต่น้อย
เสิ่นหลินพลันนึกถึงคำพูดที่มู่โจวเคยบอกไว้ตอนที่เขาตามตอแยเธอ
“ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันเสียหน้าต่อหน้าคนอื่นเลย ฉันไม่อยากกลายเป็นหัวข้อซุบซิบยามว่างของใคร”
เขาหยุดฝีเท้าทันที ไม่กล้าเดินตามเข้าไปอีก
ทั้งสามได้แต่มองมู่โจวจากไปด้วยสีหน้าอ้างว้างและหงอยเหงา