มู่โจวลางานเพิ่มอีกวันเพื่อย้ายบ้าน
บ้านวิวแม่น้ำหลังนี้อยู่ใกล้บริษัทมากจริง ๆ ขับรถแค่ 10 นาที
เธอยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ ชมวิวแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกล
เจียงเยี่ยนเจ๋อปรากฏตัวขึ้นด้านหลัง เขาโอบเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนยื่นโฉนดบ้านมาตรงหน้า
“โอนเป็นชื่อคุณแล้ว พักอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ”
เขาก้มตัวลงเล็กน้อย วางคางบนไหล่ของมู่โจว น้ำเสียงเนิบช้าและเกียจคร้าน
มู่โจวแทบชะงักงัน
บ้านแถวนี้ราคาสูงลิบลิ่ว
เธอกำลังจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่เจียงเยี่ยนเจ๋อกลับหันไปจูบติ่งหูเธอเบา ๆ
“คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า ถ้าคบกันก็ต้องคบเพื่อแต่งงาน ถ้าอย่างนั้นของผมก็เป็นของคุณ”
เขาใช้คำพูดที่มู่โจวเคยพูดมาปิดทางไม่ให้เธอปฏิเสธ
เมื่อเห็นเธอยังลังเล เจียงเยี่ยนเจ๋อก็เม้มติ่งหูแดงระเรื่อของเธอไว้เบา ๆ พลางพึมพำเสียงอู้อี้ว่า
“แฟนของผมเป็นคนหัวโบราณ ส่วนแฟนของคุณก็หัวโบราณเหมือนกัน”
ใบหูของมู่โจวแดงก่ำจนถึงโคน ตอนนี้เธอไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องโฉนดบ้านแล้ว
ร่างกายครึ่งหนึ่งอ่อนระทวยลง
เจียงเยี่ยนเจ๋อโถมเข้าหา กดเอวเธอไว้
เขาทิ้งรอยจูบชุ่มชื้นเป็นทางไว้ที่ท้ายทอย มู่โจวสั่นสะท้านเบา ๆ
โฉนดบ้านสีแดงร่วงลงพื้น มือข้างหนึ่งของเธอเท้าลงบนหน้าต่างบานใหญ่โดยไม่รู้ตัว ทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนกระจก
*
ผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ย่อมต่างจากเด็กหนุ่ม
เจียงเยี่ยนเจ๋อเพียงลงมือ ก็ทำได้ถึงระดับที่เสิ่นหลินกับพวกเขาไม่มีทางเทียบได้
วันแรกที่คบกัน เขาก็มอบบ้านวิวแม่น้ำให้มู่โจวหนึ่งหลัง
แถมยังให้เหตุผลที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง
เจียงเยี่ยนเจ๋อไม่ได้ใส่ใจเสิ่นหลินกับคนอื่น ๆ เท่าไรนัก คนที่เขากังวลมากกว่าคือพี่ชายวัยเด็กของมู่โจว