เย่หลานเป็นคนบ้างาน
พอเข้าสู่โหมดทำงาน เขาก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
แผ่แรงกดดันออกมาเต็มเปี่ยม
เขาอยู่ในห้องประชุมเล็กด้านข้าง ส่วนมู่โจวอยู่ในห้องทำงานของเขาด้านนอก
แทบทุกคนต่างชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นเธอโผล่มาอย่างกะทันหัน แต่ทุกคนก็ยังเงียบสนิท ไม่มีใครเอ่ยถามด้วยความสงสัยแม้แต่คนเดียว
มู่โจวอดชื่นชมความสามารถของเย่หลานในการควบคุมลูกน้องไม่ได้
ยังเหลือเวลาอีกมากกว่าจะถึงคาบเรียนช่วงบ่าย มู่โจวจึงเดินเล่นไปทั่วห้องทำงานของเขาอย่างสบายอารมณ์
อุณหภูมิในห้องกำลังพอดี เธอถอดเสื้อโค้ตออกแล้วโยนพาดไว้บนเก้าอี้ของเย่หลาน
จากนั้นก็เดินไปยังชั้นหนังสือแถวนั้นด้วยความสนใจ พลางหยิบหนังสือประวัติศาสตร์ประเทศอ้าวเหวยขึ้นมาอ่าน
หนังสือเล่มนี้มีคนขีดเน้นใจความสำคัญไว้หลายจุด ทั้งยังมีคำอธิบายเขียนอยู่ข้าง ๆ
เมื่อมีคำอธิบายประกอบ เนื้อหาก็ไม่เข้าใจยากอีกต่อไป
มู่โจวอ่านเพลินจนไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน แม้แต่คนที่เข้ามาด้านหลังก็ยังไม่ทันสังเกต
“ชอบประวัติศาสตร์เหรอ”
เสียงของเย่หลานพลันดังขึ้นข้างหู
น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าแหบ ทำให้มู่โจวรู้สึกซ่านวาบจากเอวอย่างห้ามไม่อยู่
เธอขยับหนีอย่างเก้อเขิน ก่อนหันกลับไปเผชิญหน้าเขา
แต่พอหันไปก็พบว่าเขายืนชิดเธอมาก ท่าทางลนลานเล็กน้อยของมู่โจวทำให้เธอชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของชายหนุ่มด้านหลัง
ร่างกายโงนเงนไปชั่วขณะ เธอจึงคว้าเสื้อบริเวณอกของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
ผ้าเนื้อเรียบกริบถูกเธอกำจนยับเป็นรอย
ท่ามกลางความตกใจ มู่โจวสัมผัสได้ว่ามือข้างหนึ่งของชายหนุ่มประคองเอวด้านหลังเธอไว้อย่างมั่นคง เขากระชับมือเพียงนิดเดียว เธอก็โผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว