มู่สุยเจียงแทบหายใจไม่ออก
เขาเกร็งไปทั้งร่างจนสั่นเทา
มู่โจวยกมือจิ้มหน้าอกเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยเตือนอย่างหวังดีว่า
“คุณทำเหมือนกงเซียวหมิงกับคนอื่น ๆ เถอะ อยู่ให้ห่างจากฉันหน่อย”
พูดจบ เธอก็ก้มลงหยิบหนังสือเล่มนั้น แล้วเดินออกจากดาดฟ้าไป
แต่เพิ่งลงบันไดมาได้ชั้นเดียว เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังตามมาจากด้านหลัง
ข้อมือของเธอถูกคว้าไว้ มู่สุยเจียงหอบหายใจวิ่งมาหยุดตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำแทบจะเป็นสีเลือด
“คุณทิ้งผมไปไม่ได้นะ”
มู่โจวยักไหล่ ยิ้มอย่างปลอดโปร่งใจ
“คุณตัดสินใจเองสิ”
เธอสะบัดมือเขาออก แล้วเดินลงบันไดต่อ
จากนั้นก็เห็นประธานนักเรียนผู้มีสีหน้าเย็นชาอยู่ตรงหัวมุมพอดี
แววตาของหลิงเฟิงมืดครึ้ม เขากวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ดวงตาเย็นเยียบงดงามคู่นั้นของมู่โจว
ดวงตาเธอชุ่มฉ่ำพราวด้วยรอยยิ้ม ราวกับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าเขาได้ยินทุกอย่าง
“ท่านประธาน ช่วยหลีกทางหน่อยค่ะ”
มู่โจวใช้หนังสือดันไหล่ด้านข้างของเขา แล้วเดินลงไปโดยไม่ลังเล
มู่สุยเจียงไม่แม้แต่จะมองหลิงเฟิง เขาเดินอ้อมอีกฝ่ายแล้วรีบตามเธอไป
หลิงเฟิงก้าวตามไปได้เพียงก้าวเดียว ก่อนจะลังเลและหยุดลง
เขายืนกัดฟันแน่นอยู่กับที่ ร่างทั้งร่างแทบจะแข็งค้าง กลืนหายไปกับความมืด
*
เมื่อคาบเรียนสุดท้ายของภาคการศึกษาจบลง ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างร่าเริงว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนที่ไหนในช่วงปิดเทอม
“ฉันจะไปเล่นสกีที่ประเทศลิสตัน เมืองตากอากาศแถวนั้นคนไม่เยอะ เหมาะพอดีเลย”
“เล่นสกีเหรอ น่าเบื่อจะตาย ฉันจะไปอาบแดดที่ซีกโลกใต้ หน้าหนาวที่ยาวนานนี่ รีบ ๆ จบสักทีเถอะ”