คำพูดที่หลิงเฟิงยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดไว้ เขาหันไปมองทางประตูอย่างหงุดหงิด
แต่เพียงปรายตามอง สีหน้าเขาก็พลันฉายแววตกตะลึง
“ท่านประมุข...”
มู่โจวเอียงศีรษะเล็กน้อย มองข้ามไหล่ของหลิงเฟิงไป
เธอเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู
เย่หลานสวมเครื่องแบบทางการสีน้ำเงินเข้ม กระดุมทุกเม็ดติดไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ
ด้านนอกประตูมีแสงแดดเจิดจ้า ทว่ารอบกายเขากลับแผ่บรรยากาศมืดครึ้มราวกับมีเงาทึบปกคลุม
ชายหนุ่มนิ่งขรึม แววตาเย็นชาแฝงอำนาจกดดัน ดวงตาลึกล้ำจับจ้องมู่โจวไม่วาง
ชั่วขณะนั้น หลิงเฟิงสัมผัสได้ถึงอันตราย
เขายืดตัวตรง ขยับไปยืนบังมู่โจวอย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า
“ท่านประมุข มาที่นี่ได้อย่างไรครับ?”
เย่หลานละสายตาจากมู่โจวแล้วหันไปมองหลิงเฟิง
ความมืดหม่นในดวงตาเขาวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้ากลับไม่เผยอารมณ์ใดออกมา
เขาก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าวแล้วหยุดยืนตรงหน้าหลิงเฟิง ร่างสูงใหญ่แผ่แรงกดดันออกมา กลิ่นอายความเป็นผู้นำที่ติดตัวมาแต่กำเนิดทำให้หลิงเฟิงแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
เขาไม่ได้เอ่ยปาก แต่เลขาที่อยู่ด้านหลังเป็นฝ่ายกล่าวแทนว่า
“ท่านประมุขมาพบคุณมู่โจวเพื่อหารือธุระบางอย่างครับ”
ความไม่สบายใจผุดขึ้นในใจหลิงเฟิง
ถึงจะเป็นเรื่องการกุศล ก็ไม่จำเป็นต้องให้ท่านประมุขมาด้วยตัวเองนี่นา
หรือว่า... ไม่หรอก!
หลิงเฟิงบังคับตัวเองให้สงบลง ก่อนหันกลับไปมองมู่โจวด้วยสายตาซับซ้อน
มู่โจวไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เพียงลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้วเดินอ้อมหลิงเฟิงไป