มู่โจวมองรอยแดงบนลำคอแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
รองพื้นยี่ห้อนี้ปกปิดรอยได้แย่จริง ๆ ต่อไปไม่ใช้แล้ว
เธอกำลังจะละสายตา แต่กลับเห็นเย่หลานจ้องมองเธอผ่านกระจกเขม็ง
ดวงตาคมคู่นั้นเข้มข้นจนเผยประกายแปลกประหลาดออกมา
มีบางอย่างวาบผ่านดวงตาของเขา เร็วจนมู่โจวแทบจับสังเกตไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เธอถามด้วยความสงสัย
ข้อนิ้วของเย่หลานเกร็งขึ้นเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับไม่เผยความผิดปกติใด ๆ อีก สายตาที่หยุดอยู่ตรงลำคอของเธอเพียงนานขึ้นอีกไม่กี่วินาที
แม้แต่มุมปากของเขาก็ยังยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี
“ไม่มีอะไร เหนื่อยไหม?”
เขาพูดพลางมองมู่โจวหาวออกมา
“เหนื่อยจังเลย ง่วงมากด้วย เดี๋ยวยังมีงานอื่นต่ออีกนะ”
“ถ้าง่วงก็นอนพักสักหน่อย ยังมีเวลา”
เย่หลานไม่รู้ไปหยิบผ้าห่มผืนใหม่มาจากไหน
มู่โจวเองก็ง่วงจริง ๆ เธอลุกไปนอนบนโซฟา ไม่นานก็หลับไป
เย่หลานนั่งลงข้างเธอ แล้วหันมองใบหน้ายามหลับใหล
สายตาของเขาลึกล้ำราวกับต้องการมองทะลุเธอทั้งคน ประหนึ่งสัมผัสได้จริง ค่อย ๆ ลอกเปลือกนอกของเธอออกทีละชั้น ทั้งผิวหนัง กระดูก และทุกสิ่งที่เธอพยายามซ่อนเอาไว้
แม้แต่มู่โจวในห้วงนิทราก็คล้ายจะรู้สึกไม่สบายตัวเมื่อถูกสายตาเช่นนี้จ้องมอง ร่างกายขยับเล็กน้อย ก่อนซุกใบหน้าครึ่งหนึ่งเข้าไปในผ้าห่ม
เย่หลานยกมือขึ้นอย่างอดกลั้น แล้วจัดผ้าห่มให้เธออีกครั้ง เขาจ้องเธอเงียบ ๆ ต่ออีกไม่กี่วินาที ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความด้วยสีหน้าไร้อารมณ์