เสิ่นหลินเคยเห็นเคสโทรศัพท์แบบเดียวกันมาก่อน
อยู่ที่จีหานเซิ่ง
นี่เป็นเคสคู่รักที่สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ มีเพียงชิ้นเดียวในโลก ตอนนั้นจีหานเซิ่งเคยเล่าให้พวกเขาฟังอย่างภาคภูมิใจ
ในชั่วขณะนี้ สติของเสิ่นหลินแทบมลายหายไปสิ้น ความริษยาครอบงำทุกสิ่งในใจเขา
เสียงของเขาแทบจะสั่นเครือ
“โจวโจว ทำไมถึงรับของที่จีหานเซิ่งให้ล่ะ?”
ทำไมของที่เขาให้ถึงถูกส่งคืนจนหมด หรือไม่ก็เอาไปบริจาค
แต่ของที่จีหานเซิ่งให้กลับเอามาใช้ได้
เพราะอะไรกันแน่?
มู่โจวแกว่งโทรศัพท์ในมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ก็เพราะชอบน่ะสิ เคสโทรศัพท์อันนี้สวยมาก”
เธอพูดราวกับคนเมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้เขาอย่างกะทันหัน
“ยังไงไม่ว่าฉันจะรับของจากพวกคุณหรือไม่ พวกคุณก็คิดว่าฉันเห็นแก่เงินอยู่ดี งั้นฉันก็เลือกรับของที่ชอบแล้วกัน”
เสิ่นหลินเข้าใจแล้ว มู่โจวแค่กำลังทำให้เขาโมโห
เธอยังคงใส่ใจกับเรื่องที่วันนั้นเขาไม่ปกป้องเธอ
ดวงตาของเสิ่นหลินพลันพร่าไปด้วยม่านน้ำ “โจวโจว ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ไม่ได้...” ลำคอของเขาแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก “ฉันชอบที่เธอใช้เงินของฉัน”
เขากลืนน้ำลาย กัดฟันแน่นแล้วหันไปมองจีหานเซิ่ง
“เป็นเพราะนายทั้งนั้น วันนั้นนายจงใจยุแยงให้พวกเราผิดใจกัน!”
ถ้าเป็นยามปกติ จีหานเซิ่งคงพูดจาเหน็บแนมสักสองสามคำแล้วโต้กลับไปแล้ว
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นมุมปากของมู่โจวที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม หัวใจเขากลับเย็นวาบ
เขากุมไหล่มู่โจวไว้ แล้วเอ่ยปลอบเธอด้วยเสียงต่ำอย่างกระวนกระวาย
“มู่โจว เธอเคยบอกเองว่าเรื่องพวกนั้นผ่านไปแล้ว เธอจะไม่โกรธฉันแล้ว”