“จีหานเซิ่งกับลี่เฉิง พวกเขาเกลียดคุณมากเหรอ?”
พอได้ยินเจียงเยี่ยนเจ๋อถาม มู่โจวก็สูดจมูกเบา ๆ ก่อนพยักหน้า แล้วส่ายหน้าอีกครั้ง
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าพวกเขาเกลียดฉัน เพราะลับหลังพวกเขาคอยคิดร้าย ใส่ร้ายฉัน แต่พวกเขาก็ยังดีกับฉันมาก...”
มู่โจวเล่าเรื่องที่วันนี้พวกเขาจองโรงแรมให้ฟัง รวมถึงคำขอโทษที่เอ่ยขึ้นภายหลัง
ใบหน้าของเธอเผยความสับสนอย่างพอดิบพอดี ส่วนเจียงเยี่ยนเจ๋อแค่นหัวเราะในใจแล้ว
หึ
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
เพราะหมายปองมู่โจว ถึงได้พยายามสร้างโอกาสแย่งคนรักจากเขาอย่างสุดกำลัง
ส่วนเสิ่นหลินที่ไร้สมอง แถมยังแยกแยะอะไรไม่ออก ก็หลงกลพวกนั้นเข้าเต็มเปา
ตอนนี้ในใจเจียงเยี่ยนเจ๋อ เสิ่นหลินเป็นคนโง่ที่แยกแยะถูกผิดไม่เป็น ส่วนสองคนนั้นก็เป็นคนเลวที่มีเจตนาแอบแฝง
ขณะที่ “ต้นเหตุ” ซึ่งกำลังร้องไห้จนดวงตาพร่ามัวอยู่ตรงอกเขา ย่อมเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่ไร้ความผิด
เขายกมือขึ้นวางบนแผ่นหลังเธอ แล้วตบเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
สัมผัสนั้นยิ่งทำให้น้ำตาของมู่โจวหยุดไม่อยู่ เธอเอนซบอกเขา พลางสะอื้นไห้
กลิ่นเหล้าจาง ๆ แทบจะโอบล้อมเจียงเยี่ยนเจ๋อไว้ทั้งตัว
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง
มู่โจวราวกับพบคนที่ระบายความในใจด้วยได้แล้ว จึงพูดอย่างขาด ๆ หาย ๆ
“ฉันตั้งใจจะแต่งงานกับเขาจริง ๆ มองเขาเป็นสามีในอนาคต ถึงได้ใช้เงินของเขาอย่างวางใจ
ฉันไม่เคยคิดจะคบใครส่ง ๆ หรอก ฉันคบโดยหวังจะแต่งงาน แล้วก็บอกเขาไปแล้วด้วย เขารับปากชัด ๆ แต่เขากลับ... กลับทำแบบนี้...”