“ก๊อก ๆ”
ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น มู่โจวก็ได้รับข้อความหนึ่ง
【เปิดประตู】
ฟู่ฉืออยู่ข้างนอกงั้นเหรอ?!
มู่โจวแทบทำโทรศัพท์มือถือหลุดมือ
เธอมองฟู่เฉินเยวียนที่นอนหงายอยู่บนโซฟา เสื้อผ้าแทบจะเปียกชุ่มไปหมด
สถานการณ์แบบนี้ ดูเหมือนจะอธิบายได้ไม่ค่อยดีนัก
ฟู่เฉินเยวียนเลิกเปลือกตาขึ้น น้ำเสียงเลื่อนลอย
“ใคร”
“...ฟู่ฉือ”
เมื่อเทียบกับมู่โจวที่ทั้งกระวนกระวายและทำอะไรไม่ถูก ฟู่เฉินเยวียนกลับสงบนิ่งกว่ามาก
มีเพียงหว่างคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
แต่เห็นได้ชัดว่าจุดที่เขากังวลไม่เหมือนกับมู่โจว
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมฟู่ฉือถึงมาที่นี่ดึกดื่นป่านนี้
อีกอย่าง เขาไม่ได้ออกไปพร้อมกับผู้หญิงอีกคนหรอกหรือ?
ถ้าเขาจำไม่ผิด ตามกฎเกณฑ์ของสังคม ผู้ชายไม่ควรไปเคาะประตูห้องของผู้หญิงในเวลานี้
นับเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง
แน่นอนว่าเขาแตกต่างออกไป
เขาเป็นกรณีพิเศษ
ฟู่เฉินเยวียนหาเหตุผลมารองรับการที่ตัวเองมาปรากฏตัวในห้องของผู้หญิงกลางดึกได้อย่างหน้าตาเฉย
เขาหลับตาลงอย่างไม่ใส่ใจ แต่มู่โจวกลับร้อนใจราวกับมดอยู่บนกระทะ
เธอก้มมองชายบนโซฟา
เขาหลับตาสนิท ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรงเย็นชา ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจมอยู่บนโซฟา
ราวกับปล่อยให้เธอทำอะไรตามใจได้ทุกอย่าง
ทำอะไรตามใจได้ทุกอย่างงั้นเหรอ?
มู่โจวลูบคาง
เสียงเคาะประตูด้านนอกยังดังต่อเนื่อง ฟู่เฉินเยวียนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ขยับเข้ามาใกล้ จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น