มู่โจวร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ ราวกับกระต่ายน้อย ทั้งตัวห่อเหี่ยวหมดแรง
แต่พอเธอมองเห็นชายหนุ่มในอ่างอาบน้ำชัด ๆ ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกกว้างขึ้นทันที
เสื้อผ้าของฟู่ฉือหลุดลุ่ย คอเสื้อแหวกกว้าง ส่วนเนกไทเปียกชุ่มพาดอยู่ตรงขอบอ่าง
แผงอกที่จมอยู่ใต้น้ำขยับขึ้นลงแผ่วเบา เสียงหอบหายใจอย่างอัดอั้นผสานกับเสียงน้ำล้นจากอ่างที่หยดติ๋ง ๆ
ชวนฟังและเย้ายวนอย่างยิ่ง
ผิวที่ขาวเย็นอยู่แล้วแทบจะโปร่งแสง ยิ่งเมื่อดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมองมา มู่โจวก็อดยกมือขึ้นแตะใบหูไม่ได้
ร้อนนิด ๆ
ฟู่เฉินเยวียนแหงนหน้าขึ้น หลุบตาครึ่งหนึ่งมองเธอ มู่โจวเดินอ้อยอิ่งมาหยุดข้างอ่าง ก่อนย่อตัวลงแล้วเอ่ยด้วยท่าทางเป็นห่วงที่แฝงความเสแสร้งอยู่บ้าง
“ทำไมน้ำถึงไหลออกมาได้ล่ะ”
ปลายนิ้วเธอแตะน้ำที่ล้นออกมา ความเย็นทำให้สะดุ้งน้อย ๆ
“เย็นจัง คุณจะไม่เป็นหวัดเหรอ”
มู่โจวทำท่าลนลาน คิดจะลุกขึ้นช่วยพยุงเขา
ฟู่เฉินเยวียนพลันคว้าข้อมือเธอไว้ สายตาจับจ้องเธอตรง ๆ
“ไม่ต้อง”
น้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธทำให้มู่โจวไม่ฝืนอีก การพาเขาเข้ามาในนี้ก็ทำให้เธอออกแรงไปตั้งมากแล้ว
รอให้เขาฟื้นแรงแล้วค่อยออกมาเองดีกว่า
มู่โจวเปิดน้ำร้อน อยากให้เขาคลายหนาวลงบ้าง
พอจัดการเรียบร้อย เธอก็ฟุบอยู่ข้างอ่าง รอให้น้ำค่อย ๆ อุ่นขึ้น
ฟู่เฉินเยวียนฟื้นแรงแล้ว แต่ไม่ได้ขยับ เขาเลื่อนสายตาลงมองมู่โจวที่กำลังเล่นน้ำในอ่างอย่างเบื่อหน่าย
“เขาไปแล้วหรือ”
เสียงแหบพร่าดังก้องอยู่ในห้องน้ำที่มีเพียงเสียงน้ำไหล ฟังดูทุ้มต่ำและชวนให้ใจหวั่นไหวกว่าเดิม