“ขอโทษ…”
สวีกิงเหนียนหอบหายใจ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง
เขาถอยห่างออกมาเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามดึงสติกลับมาอย่างสุดกำลัง
“ผมใจร้อนไปหน่อย ขอโทษนะ”
เขาคิดจะถอยออกไปให้หมด แต่มู่โจวกลับโอบไหล่เขาไว้กะทันหัน ขณะที่เขาชะงักค้างด้วยความตกตะลึง มือทั้งสองข้างของเธอก็เลื่อนลงมา คว้าชายเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงอกเขาแล้วออกแรงดึงเบา ๆ
สวีกิงเหนียนไม่ทันตั้งตัว ถูกเธอกระชากเข้าหา จนแนบชิดกันอีกครั้ง
มู่โจวอยู่ในระดับสายตาแทบจะเท่ากับเขา หางตาของเธอแดงระเรื่อ แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนอย่างไม่ปิดบัง
จากนั้นเธอก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วจูบเขาโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
จูบของเธอนุ่มนวลกว่าเมื่อครู่ที่เขาพยายามข่มกลั้นแต่ก็เผลอปล่อยตัวไป ทว่ากลับแนบแน่นชวนให้ถอนตัวได้ยากกว่า
เธอกัดริมฝีปากเขาเบา ๆ
สายสติที่เพิ่งต่อกลับมาในหัวของสวีกิงเหนียนขาดผึงลงอย่างสิ้นเชิง
เขาครางต่ำ ๆ ในลำคอ ภาพลักษณ์สุภาพที่ยังประคองไว้เมื่อครู่แตกสลายเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา
มู่โจวฉวยจังหวะที่เขายังตะลึง ค่อย ๆ แลบปลายลิ้นออกมาอย่างแผ่วเบา ลองไล้ไปตามร่องริมฝีปากของเขา
สวีกิงเหนียนไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป
เขาพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม กระชับเอวเธอแน่นแล้วดันเธอติดผนังอย่างแรง จูบลึกซึ้งขึ้นราวกับกำลังระบายความปรารถนาอย่างดุเดือด
คราวนี้ไม่มีการข่มกลั้นใด ๆ อีก
จูบของเขารุกเร้ารุนแรงขึ้น มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ นิ้วสอดเข้าไปในเส้นผม ออกแรงรั้งไว้โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ในเวลานี้ เหตุผลอันรอบคอบและหลักวิชาการทั้งหลายถูกเขาโยนทิ้งไปจนหมด เหลือเพียงความปรารถนาที่เก็บกดมานานจนแทบคลุ้มคลั่ง