ทันทีที่ก้าวพ้นประตูโรงพยาบาล มู่โจวก็เห็นสวีกิงเหนียน
“คุณมาที่โรงพยาบาลจริง ๆ เหรอ?”
“อืม แค่ผ่านมา”
แววตาของเขาสงบนิ่ง ยังคงใช้ข้ออ้างเดิม
มู่โจวส่งเสียงฮึเบา ๆ เปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ
สวีกิงเหนียนเหลือบเห็นรอยยิ้มที่ปิดไม่มิดบนใบหน้าของเธอ จึงถามอย่างไม่แสดงอาการว่า
“กู้สวินดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
“ก็ดีขึ้นนะ ที่เหลือคงต้องค่อย ๆ ฟื้นตัว”
“อืม”
สวีกิงเหนียนพยักหน้า
ตลอดทางจนลงจากรถ ขึ้นตึก และเข้าไปในลิฟต์ มู่โจวก็ยังอารมณ์ดีจนเห็นได้ชัด
ถึงกับฮัมเพลงออกมาโดยไม่รู้ตัว
พอออกจากลิฟต์ มู่โจวโบกมือให้เขา ก่อนเดินไปทางห้องของตัวเอง
“บ๊ายบาย ฝันดีนะ”
สวีกิงเหนียนยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“มู่โจว”
“หืม?”
มู่โจวหันกลับไปมองเขา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ขณะเห็นเขาค่อย ๆ เดินเข้ามาหา
ตอนนี้เขาดูไม่เหมือนปกติ ราวกับ...มีแรงกดดันจากความปรารถนาจะครอบครองอย่างรุนแรงแผ่ออกมา
เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ
มู่โจวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยความสงสัย
“มีอะไรเหรอ?”
สวีกิงเหนียนขยับแว่น ใบหน้าหล่อเหลาเรียบขรึมยังคงสงบนิ่ง ทว่าน้ำเสียงกลับต่ำลงเล็กน้อย
“คุณดูอารมณ์ดีมาก...ผมอยากรู้เหตุผล บอกผมได้ไหม?”
เขาใส่ใจกับเรื่องนี้มาก
มู่โจวกะพริบตา ก่อนยิ้มอย่างเขิน ๆ
“ฉันดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอเกาศีรษะ “จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องกู้สวิน...”
เธอเล่าให้สวีกิงเหนียนฟังทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่เธอกับกู้สวินเติบโตมาด้วยกันราวกับเพื่อนรักวัยเด็ก เธอคิดไปเองว่าทั้งสองใจตรงกัน จึงเป็นฝ่ายสารภาพรักและตัดสินใจก้าวไปอีกขั้น แต่กลับถูกตบหน้ากลับมา