สุดสัปดาห์อีกครั้ง พ่อของกู้สวินจำต้องกลับไปก่อนเพราะติดงาน เหลือเพียงแม่ของกู้สวินกับผู้ดูแลอยู่ที่นี่
มู่โจวเตรียมไปโรงพยาบาลสักหน่อย
สวีกิงเหนียนตามไปด้วยอย่างรู้หน้าที่
เมื่อถึงโรงพยาบาล แม่ของกู้สวินเพิ่งกินข้าวเสร็จพอดี มู่โจวเห็นเธอง่วงจนหาว จึงบอกให้ไปพักก่อน
พวกเขาเช่าบ้านอยู่ใกล้โรงพยาบาล สะดวกทั้งทำอาหารและพักผ่อน
“วางใจเถอะค่ะคุณน้า ฉันกับสวีกิงเหนียนอยู่ที่นี่ทั้งคน ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
มู่โจวเกลี้ยกล่อมอีกสองสามคำ แม่กู้ถึงได้ยอมกลับไป
ตอนนี้กู้สวินยังลงจากเตียงไม่ได้ แต่อาการทางจิตใจดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่แววตาดูหม่นหมองอยู่บ้าง
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามู่โจวปฏิบัติต่อสวีกิงเหนียนแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย
ความสนิทสนมและการเข้าใกล้กันอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าก้าวข้ามขีดจำกัดบางอย่างไปแล้ว
จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า
“โจวโจว ฉันขอคุยกับเธอตามลำพังได้ไหม?”
มู่โจวส่ายหน้า มองเขาอย่างจริงจัง
“คงไม่ได้นะ”
“...ทำไมล่ะ?”
เขาแค่อยากคุยกับเธอตามลำพังเท่านั้น ทำไมคำขอแสนง่ายแค่นี้เธอถึงยอมไม่ได้?
กู้สวินเหลือบมองสวีกิงเหนียนที่กำลังปอกเปลือกส้มอย่างใจเย็น ก่อนหันกลับมามองมู่โจว น้ำเสียงตึงเครียดขึ้น
“แค่ไม่กี่นาทีได้ไหม?”
“บอกแล้วไงว่าไม่ได้”
มู่โจวรับกลีบส้มมาใส่ปาก ทันทีที่กัดจนเนื้อแตก รสเปรี้ยวฝาดก็แผ่ซ่านเต็มปลายลิ้น เธอหรี่ตาเพราะเปรี้ยวจัด
สวีกิงเหนียนเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือไปตรงหน้าเธอ
“คายออกมา”
มู่โจวกัดไปเพียงคำเดียว ดุนลิ้นนิดหนึ่ง กลีบส้มก็ถูกดันออกมาอย่างง่ายดาย