สำหรับเจ้าของร่างเดิม ช่วงสองปีในเมืองเล็กแม้จะยากจน แต่กลับใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ
หลังเลิกงาน เธอกับซูโหย่วหลี่ต่างถือชานมคนละแก้ว เดินเล่นไปตามถนนการค้าที่เดินผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน
รถราในเมืองเล็กมีไม่มากนัก แต่บนถนนกลับคึกคักไม่น้อย เดินซื้อของกินเล่นตั้งแต่หัวถนนไปจนถึงท้ายถนนก็จ่ายแค่สามสิบกว่าหยวน
ทุกเดือนพอได้รับเงินเดือน ทั้งคู่ยังจะยอมจ่ายแพงขึ้นสักหน่อยเพื่อกินอาหารผัดดี ๆ สักมื้อ
เป็นชีวิตที่แม้จะขัดสนอยู่บ้าง แต่ก็มีความสุขและพอใจ
แต่หลังจากอ่านจดหมายที่ซูโหย่วหลี่ทิ้งไว้ เธอถึงได้รู้ว่า ในสายตาของเขา เมืองเล็กทั้งเมืองชื้นแฉะและมืดหม่น
แม้แต่ห้องเช่าที่เขาอยู่ เขาก็ยังเกลียดเข้ากระดูก
【สัญญาณไฟจราจรแทบจะไร้ความหมาย ถนนการค้าที่วนเวียนอยู่กับร้านเดิม ๆ ไม่กี่ร้าน และร้านอาหารเช้าหน้าปากซอยที่ได้กลิ่นแม้แต่อยู่ในห้องเช่า ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันทั้งรังเกียจและท้อแท้เหลือเกิน โต๊ะตัวนั้นที่โยกเยก ฉันคิดอยากทุบมันทิ้งไม่รู้กี่ครั้ง มู่โจว ขอโทษนะ ฉันใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดชีวิตไม่ไหวจริง ๆ ยกโทษให้ฉันด้วย】
เขาจากไปพร้อมกับลูกสาวของเจ้าของโรงงาน เพื่อไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ
ที่จริง ก่อนเขาจากไปครึ่งปี เขาก็รู้จักลูกสาวเจ้าของโรงงานแล้ว
ลูกสาวเจ้าของโรงงานเพิ่งเรียนจบ และเตรียมกลับมารับช่วงกิจการโรงงานของที่บ้าน
เธอเป็นหญิงสาวหน้าตาธรรมดา รูปร่างค่อนข้างอวบ พอได้เจอซูโหย่วหลี่ครั้งแรกก็ตกหลุมรักเขาทันที
ก็ไม่แปลก เขามีใบหน้าสุภาพอ่อนโยน โดยเฉพาะยามที่ยอมเอาใจใส่ใครสักคน ยิ่งทำให้คนคนนั้นแทบไม่มีทางต้านทาน
นอกจากชาติกำเนิดแล้ว ด้านอื่น ๆ ของเขาแทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีของเขาที่ดูเหมือนยอมแตกหักแต่ไม่ยอมก้มหัวในเวลาที่เหมาะสม ก็ยิ่งทำให้หญิงสาวหวั่นไหวจนถอนตัวไม่ขึ้น