หลังซูโหย่วหลี่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิต เขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ไม่นานก็สืบพบความจริง
พ่อเสิ่นไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจมากนักกับการตายของเจ้าของร่างเดิม เขาทำธุรกิจมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ในมือจะสะอาดหมดจดได้อย่างไร
แม้ผลลัพธ์จะเกินคาดไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนที่พ่อไม่รักแม่ไม่เอ็นดูอยู่แล้ว ไม่มีใครออกหน้าแทนเธอ เขาเองก็ไม่คิดว่าซูโหย่วหลี่จะถึงกับแตกหักกับเขาเพราะผู้หญิงคนนี้
ตรงกันข้าม เขายัง “ชดเชย” ให้ซูโหย่วหลี่ด้วย
เขามอบอำนาจให้ซูโหย่วหลี่มากขึ้น ถือเป็นการ “ชดเชย”
ใช่แล้ว เจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตไปหนึ่งชีวิต ส่วนคนที่ได้รับการชดเชยกลับเป็นซูโหย่วหลี่
พ่อเสิ่นคิดว่าคนที่ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์อย่างซูโหย่วหลี่ ย่อมเข้าใจว่าอะไรสำคัญที่สุด
ผู้หญิงน่ะหรือ จะหาอีกสักกี่คนก็ได้ไม่ใช่หรือไง
แต่เขาคาดไม่ถึงว่าซูโหย่วหลี่จะเกลียดเขานับแต่นั้น และคอยหาโอกาสแก้แค้นมาตลอด
ซูโหย่วหลี่แสร้งทำเป็นปล่อยเรื่องนี้ไป เตรียมงานแต่งกับเสิ่นเมิ่งอี๋อย่างดี ทว่าลับหลังกลับแอบสร้างอำนาจของตัวเอง
ในที่สุด เมื่อแต่งงานได้ 5 ปี เขาก็กุมบริษัทโอเฉียงไว้ในมือได้อย่างเบ็ดเสร็จ สิ่งแรกที่ทำคือแก้แค้นให้เจ้าของร่างเดิม
เขาทำให้พ่อเสิ่นเป็นอัมพาตครึ่งซีก แล้วยังควบคุมตัวไว้ไม่ให้รักษา ไม่นานพ่อเสิ่นก็เสียชีวิต
ก่อนตาย พ่อเสิ่นขอเพียงให้ซูโหย่วหลี่ปล่อยเสิ่นอี๋เมิ่งไป เขาก็ตกลง
ซูโหย่วหลี่หย่ากับเสิ่นอี๋เมิ่ง ปล่อยให้เธอจากจิงเป่ยไปโดยไม่เหลืออะไรติดตัว
ในที่สุด เจ้าของร่างเดิมก็ได้รับการแก้แค้น