จู่ ๆ มู่โจวก็ถามเขาตรง ๆ แบบนั้น สวีกิงเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตามตรงโดยไม่รู้ตัว
มู่โจวส่งเสียง “อืม” อย่างเข้าใจ
“ฉันว่าแล้วเชียว คุณดูแปลก ๆ ไป”
เธอดึงสวีกิงเหนียนให้นั่งลง แล้วเอนกายซบอกเขา เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนถามอย่างจริงจัง
“คุณคิดว่าเขาชอบฉัน เลยไม่อยากให้ฉันติดต่อกับเขาใช่ไหม”
ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว สวีกิงเหนียนก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป
“ใช่ ผมคิดว่าเขายังชอบคุณอยู่”
ดวงตาทั้งคู่ของมู่โจวเป็นประกายขึ้นมาทันที
“ฮึ ฉันก็คิดแล้วว่าความรู้สึกของฉันไม่ผิด เขายังชอบฉันอยู่ชัด ๆ แต่กลับทำเป็นว่าปลงได้แล้ว อยากกลับไปเป็นพี่ชาย เป็นเพื่อนสนิท คิดว่าฉันโง่หรือไง”
สวีกิงเหนียนนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มออกมา
“อืม คุณรู้สึกไม่ผิดหรอก”
มู่โจวดีใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกเขาว่า
“งั้นเราไปเรียนต่อต่างประเทศที่เอ็มกันไหม”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ”
สวีกิงเหนียนประหลาดใจเล็กน้อย
มู่โจวตอบอย่างเป็นเหตุเป็นผล
“ไม่ใช่ว่ามีมหาวิทยาลัยเชิญคุณไปเหรอ”
“...คุณเห็นแล้วเหรอ”
เดิมทีสวีกิงเหนียนไม่ได้คิดจะบอกเธอ และเขาก็ไม่ได้คิดจะไปด้วย
มู่โจวซบอยู่บนอกเขา จิ้มคางเขาเบา ๆ
“ทำไม กลัวว่าฉันจะไม่ไป ไม่อยากคบกันทางไกลหรือไง”
เมื่อเห็นเธอมองออกในทันที สวีกิงเหนียนเม้มปาก ใบหูแดงระเรื่อเล็กน้อย
“ก็ไม่เชิง แต่แรกผมก็ไม่ได้คิดจะไปต่างประเทศ”
เขาพูดโกหก
ที่จริงแผนเดิมของเขาคือไปต่างประเทศ เพียงแต่ตอนนั้นเขาคิดว่าการไปเรียนต่อเป็นเส้นทางที่กำหนดไว้แล้ว
เขาไม่มีเส้นทางที่อยากเลือกเป็นพิเศษ จึงใช้ชีวิตตามกรอบและทำตามกฎเกณฑ์
แต่ตอนนี้ เขามีเส้นทางที่หวงแหนและอยากเดินไปมากกว่า จึงเปลี่ยนแผนเสียใหม่
มู่โจวใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากเขาไว้ทันที
“ทำไมถึงไม่ไปล่ะ ฉันเองก็อยากไปเรียนต่อต่างประเทศเหมือนกัน”
สวีกิงเหนียนจับปลายนิ้วเธอไว้ มองเธออย่างจริงจัง