หลังจากเสิ่นหลินไปแข่งรถซิ่งอีกครั้ง เจ้าของร่างเดิมก็โกรธมาก
เพราะก่อนหน้านี้ ตอนเสิ่นหลินรู้ว่าเมื่อเขาไปซิ่งรถ เธอจะเป็นห่วงจนกังวลนอนไม่หลับ เขาจึงรับปากเองว่าจะไม่เล่นกิจกรรมอันตรายแบบนี้อีก เจ้าของร่างเดิมซาบซึ้งใจมาก
แต่ยังไม่ถึงปี เขาก็ลืมคำพูดที่เคยให้ไว้เสียแล้ว
ทั้งสองจึงงอนกันอยู่ช่วงสั้น ๆ ทว่าเสิ่นหลินก็มาง้ออย่างรวดเร็ว ทั้งยังให้คำมั่นอีกครั้ง ไม่นานทั้งคู่ก็กลับมาคืนดีกัน
จนกระทั่งวันก่อนวันเกิดของเพื่อนสนิทเสิ่นหลิน เจ้าของร่างเดิมไปหาเขาและบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเข้า
เพื่อนของเสิ่นหลินแม้จะทำท่าห่างเหินเย็นชาใส่เธอ แต่ก็ยังมีมารยาทและวางตัวเป็นสุภาพบุรุษ เจ้าของร่างเดิมจึงไม่เคยคิดมาก
แต่ลับหลัง พวกเขากลับใช้ถ้อยคำเลวร้ายที่สุดมาพูดถึงเธอ
คำอย่าง “ผู้หญิงหน้าเงิน” “แสร้งทำเป็นใสซื่อ” และ “หวังเกาะกิน” กระแทกเข้าหูเธอ
สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจยิ่งกว่าคือ เสิ่นหลินไม่ได้แก้ต่างให้เธอสักคำ ราวกับเห็นด้วยอยู่กลาย ๆ
เธออดไม่ไหว ผลักประตูเข้าไปถามเอาความ คนในห้องต่างตกตะลึง พูดจาติดขัดจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ส่วนความลนลานบนใบหน้าของเสิ่นหลินวูบผ่านไปเพียงชั่วขณะ ก่อนเขาจะกลับมาสงบได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเผชิญกับความโกรธของเจ้าของร่างเดิม เขาพูดเพียงว่า “แค่ล้อเล่นเอง อย่าถือสาเลย” เพื่อพยายามกลบเกลื่อน
เจ้าของร่างเดิมผิดหวังมาก จึงขอเลิกกับเขา
ไม่นานเสิ่นหลินก็มาง้ออีก ทั้งคู่เลิก ๆ กลับมาคบกันหลายครั้ง ก่อนจะระเบิดอารมณ์ทะเลาะกันอย่างรุนแรงในที่สุด
พอดีกับที่ครอบครัวของเสิ่นหลินอยากให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ เขาจึงตอบตกลงทันที หลังส่งข้อความบอกเลิกหนึ่งข้อความก็ขาดการติดต่อกับเจ้าของร่างเดิมไปโดยสิ้นเชิง