เมื่อเห็นเสิ่นหลินไม่พูดเรื่องตามออกไปอีก ทั้งสองคนที่เหลือก็พากันถอนหายใจโล่งอก
จีหานเซิ่งรินเหล้าให้เขาแก้วหนึ่ง
“เอาละ วางใจเถอะ พูดไปแล้ว นายก็ควรปล่อยเธอไว้บ้าง ปกติเธอคุมแกอย่างกับลูกชายแน่ะ”
เสิ่นหลินรีบแย้งโดยไม่รู้ตัว
“เธอไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย เธออ่อนโยนมาก”
“นายเลิกบุหรี่ก็เพราะเธอไม่ใช่หรือไง เธอยังไม่ให้นายซิ่งรถ ไม่ให้ไปเที่ยวบาร์ทั้งคืนอีก นายเป็นผู้ชายตัวโต ๆ จะปล่อยให้ผู้หญิงคอยคุมอยู่ตลอดได้ยังไง”
สิ่งที่จีหานเซิ่งพูดล้วนเป็นความจริง เสิ่นหลินไม่มีอะไรจะโต้แย้ง เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ใบหน้าบึ้งตึง
เวลานี้ด้านล่าง มู่โจวยังไม่ได้จากไป แต่กำลังนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ใกล้ ๆ
ฝั่งตรงข้ามเธอคือคลับ
ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ดูท่าฝนคงจะตก
ไม่นานฝนก็เทกระหน่ำลงมา ทว่ารถเมล์กลับยังไม่มาสักที
มู่โจวสวมเพียงชุดเดรสเชิ้ตสีขาวเนื้อบาง เธอกอดแขนตัวเองเพราะเริ่มรู้สึกหนาว
ในเวลานั้นเอง จีหานเซิ่งเดินออกจากห้องส่วนตัวมายืนอยู่ริมหน้าต่างตรงทางเดิน
เขาคาบบุหรี่ไว้ในปาก พิงขอบหน้าต่างมองสายฝนด้านนอก
ทันใดนั้น สายตาก็หยุดอยู่ที่ถนนฝั่งตรงข้าม
เด็กสาวในชุดกระโปรงสีขาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งที่ป้ายรถเมล์ เส้นผมของเธอถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย ชายกระโปรงก็ปลิวเปิดขึ้นมาอยู่เรื่อย เธอจึงรีบใช้มือกดชายกระโปรงลงอย่างลนลาน
แต่ความยุ่งเหยิงนั้นกลับไม่อาจลดทอนความงดงามบริสุทธิ์ของเธอในเวลานี้ได้แม้แต่น้อย