คนที่เข้ามาเป็นหญิงร่างสูงใหญ่ หน้าตาแบบคนตะวันออก สีหน้าเหี้ยมเกรียม
“ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง ถึงยังกล้าอู้อยู่ที่นี่! ไปทำความสะอาดห้องน้ำชั้น 2 เดี๋ยวนี้”
“ไปแล้วค่ะ ไปแล้ว...”
มู่หว่านชิงตกใจจนขาอ่อน รีบกุมหนังศีรษะแล้วลนลานไปยังห้องน้ำชั้นสอง
เธอคุกเข่าลงข้างโถส้วม เริ่มทำความสะอาด ทำงานไม่มีวันจบสิ้นต่อไป
ถึงขั้นเริ่มคิดถึงชีวิตหลายปีที่เคยเบียดเสียดอยู่กับครอบครัวในต่างประเทศ
ตอนนั้นเธอคิดว่าชีวิตแสนลำบาก แต่ตอนนี้แม้แต่ชีวิตแบบนั้นก็กลายเป็นเพียงความฝันอันห่างไกลไปแล้ว
*
มู่โจวเคยคิดว่าหลังแต่งงานแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปั๋วซีหวยคงไม่เปลี่ยนไปมากนัก
แต่ไม่คิดเลยว่าปั๋วซีหวยจะพยายามเรียนรู้การเป็นสามีที่ดีอย่างจริงจัง
บางครั้งเขาก็มีชีวิตราวกับสามีแสนสมบูรณ์แบบที่ถูกใส่กรอบเอาไว้
แน่นอนว่าในบางเรื่อง เขาก็ยิ่งทำอะไรตามใจมากขึ้น
ความต้องการควบคุมมู่โจวของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง บางทีเหตุการณ์ที่ซ่งจี้โจวลักพาตัวเธอไปในครั้งนั้นอาจทิ้งเงามืดไว้ในใจเขาอย่างหนัก เขาจึงต้องรู้ตำแหน่งของเธอแทบทุกเวลา
ถึงจะไม่ได้ติดต่อกัน เขาก็ต้องแน่ใจว่ารู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
แต่ในเมื่อไม่ได้ส่งผลกระทบต่อมู่โจว เธอจึงไม่ได้ใส่ใจ
โรงแรมพักตากอากาศ ยามเช้า
มู่โจวยืนอยู่บนระเบียงที่มองเห็นวิวทะเล ทอดสายตามองพระอาทิตย์ขึ้นเหนือขอบฟ้า
ปั๋วซีหวยโอบเธอจากด้านหลัง โน้มตัวลงมาวางคางบนไหล่ เสียงยังแหบพร่าอยู่เล็กน้อย
“อยากออกทะเลไปดูพระอาทิตย์ตกไหม”
“เอาสิ แล้วพรุ่งนี้ฉันก็อยากดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วย”
“ได้เลย”
มู่โจวมีความสุขมาก เธอเงยหน้าแล้วหันไปจุ๊บแก้มปั๋วซีหวย