“ช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อให้หน่อย”
พอพูดจบ มู่โจวก็ชะงักไป
เธอกอดเสื้อเชิ้ตไว้แนบอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมองฟู่เฉินเยวียนด้วยสีหน้าตกตะลึงและแข็งค้าง
“ฉันไม่ใช่คนง่าย ๆ นะ!”
“……”
หรือว่าเขาเป็นคนง่าย ๆ กันล่ะ
สีหน้าตึงขรึมของฟู่เฉินเยวียนพังทลายลงอีกครั้ง เขาขบกรามเล็กน้อย
“คุณดูไม่ออกหรือไงว่าผมขยับไม่ได้”
มู่โจวได้ยินดังนั้นถึงค่อยขยับเข้าไปใกล้ แล้วสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
ทันใดนั้น เธอก็ไม่สนใจเรื่องรักความสะอาดอีกต่อไป
เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา พลางถามอย่างร้อนใจ
“คุณไข้ขึ้นหรือเปล่า ต้องโทรเรียกรถพยาบาลไหม”
ฟู่เฉินเยวียนหมดแรงแม้แต่จะรู้สึกอะไรกับสัมผัสของเธอ
มู่โจวได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งทางสังคมที่เขาขีดไว้เองแล้ว
เส้นแบ่งก็เป็นแบบนี้ พอถูกข้ามไปแล้ว กลับยิ่งทำให้คนถลำลึกได้ง่ายขึ้น
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนแรง
“ไม่ต้อง เดี๋ยวก็หายเอง ช่วยผมเปลี่ยนเสื้อผ้า”
เขาทนสัมผัสเหนียวเหนอะที่ข้อมือไม่ไหว
ราวกับมู่โจวยังคงกอดมือเขาอยู่
มู่โจวไม่มีทางเลือก จึงทำตามที่เขาบอก
เธอนั่งลงข้างกายเขา แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปตรงคอเสื้อ ก่อนปลดกระดุมอย่างตั้งใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่มู่โจวต้องคอยปรนนิบัติใครสักคน เธอจึงทำอะไรไม่ค่อยถูกอยู่บ้าง
โดยเฉพาะตอนช่วยเขาถอดเสื้อเชิ้ต
เขาขยับตัวไม่ได้ เธอจึงทำได้เพียงประคองเขาไว้ครึ่งตัว ให้ศีรษะของเขาพิงไหล่เธอ ถึงถอดเสื้อออกได้สำเร็จ
สำหรับ “การสัมผัสใกล้ชิด” แบบนี้ ฟู่เฉินเยวียนถึงกับทำหน้านิ่งได้อย่างสงบเยือกเย็นแล้ว