จี้ชิงเยี่ยนสวมสูทเรียบกริบ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส
พอเห็นมู่โจว เขาก็ยกของในมือขึ้นแกว่งไปมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“ขนมแป้งอบไส้เนื้อตุ๋นจากร้านเก่าแก่ร้านนั้น ฉันไปต่อแถวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง รีบกินตอนร้อน ๆ สิ ฉันซื้อมาเยอะเลย”
หลินอวิ๋นเจียวมีแววตาเปี่ยมความอยากรู้อยากเห็นเป็นประกาย เธอรีบคิดจะหลบไปเปิดทางให้ทั้งคู่
แต่เพิ่งก้าวขาออกไป มู่โจวก็ฉวยตัวเธอไว้ทันที
เธอมองจี้ชิงเยี่ยน
“ไม่ต้องหรอก ฉันนัดหลินอวิ๋นเจียวไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้ว”
“อาหารโรงอาหารเป็นของสำเร็จรูปทั้งนั้น จะอร่อยสู้ขนมแป้งอบไส้เนื้อตุ๋นทำมือแบบนี้ได้ยังไง”
จี้ชิงเยี่ยนพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนขยับเข้ามาอีกก้าว แล้วยื่นของในมือไปตรงหน้ามู่โจว
“ก่อนหน้านี้เธอเคยกินแล้วบอกว่าชอบมาก อยากกินทุกวันไม่ใช่เหรอ”
มู่โจวเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“ใช่ ตอนนั้นคุณยังพูดอยู่เลยว่า มีแต่หมูเท่านั้นที่กินอาหารแบบเดิมทุกวัน”
ใบหน้าจี้ชิงเยี่ยนซีดเผือด แววตาฉายความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง
มู่โจวมองเขาอย่างจริงจัง
“เมื่อวานฉันพูดชัดเจนแล้ว หวังว่าคุณจะรักษาระยะห่างให้ดี ฉันไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราอีก”
เธอกวาดตามองขนมแป้งอบที่ยังร้อนกรุ่นตรงหน้า
“เรื่องอย่างตั้งใจซื้ออาหารเช้ามาให้ฉันแต่เช้าแบบนี้ ก็อย่าทำอีกเลย”
จี้ชิงเยี่ยนโต้กลับไปตามสัญชาตญาณ
“ใครตั้งใจซื้ออาหารเช้ามาให้เธอ ฉันไปซื้อของตัวเองแล้วซื้อเผื่อเธอต่างหาก หน้าเธอนี่ใหญ่จนเอาไปอบแป้งได้ตั้งสิบแผ่นเลยนะ คิดไปได้จริง ๆ”