เสียงของจี้ชิงเยี่ยนไม่ได้เบานัก คนในร้านกาแฟเริ่มหันมามองแล้ว
มู่โจวขมวดคิ้ว กดเสียงลงต่ำ
“ที่นี่เป็นร้านกาแฟนะ อย่าพูดเสียงดังขนาดนั้นสิ”
จี้ชิงเยี่ยนกัดฟันจนอกกระเพื่อมด้วยความโมโห
“เธอยังรำคาญที่ฉันเสียงดังอีกเหรอ...”
“น่าอายจะตาย”
มู่โจวพูดเสียงเรียบ สายตารังเกียจที่ฉายชัดในดวงตาปิดบังไม่มิดแล้ว
จี้ชิงเยี่ยนพลันรู้สึกเสียใจและอับอายขึ้นมา
ส่วนเซี่ยจิงอันยังคงสุขุม เขาเปลี่ยนท่านั่ง เอนกายพิงโซฟา มองจี้ชิงเยี่ยนพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“นั่งก่อน มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน มู่โจวกำลังทำงานอยู่ พวกเรา...”
เขาเหลือบมองมู่โจว แววตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น
“พวกเรากำลังคุยเรื่องงานกัน แค่นั้นเอง”
จี้ชิงเยี่ยนกวาดตามองใบหน้าเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ เซี่ยจิงอันกลับเรียกพนักงานอย่างใจเย็น แล้วสั่งกาแฟเพิ่มอีกแก้ว
จี้ชิงเยี่ยนกำลังจะนั่งข้างมู่โจวตามความเคยชิน แต่มู่โจวกลับขวางไว้
“ฝั่งนี้มีเอกสารวางอยู่เยอะ คุณไปนั่งตรงนั้นเถอะ”
เซี่ยจิงอันขยับที่นั่งให้ตามอย่างว่าง่ายเช่นกัน
“ชิงเยี่ยน นั่งทางนี้สิ”
จี้ชิงเยี่ยนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ราวกับทั้งสองคนสนิทสนมและเข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี ส่วนเขากลับเป็นคนนอกที่บุ่มบ่ามเข้ามา
เขาฝืนกลั้นความอึดอัดในอก นั่งลงก่อน แล้วอดถามไม่ได้
“ตกลงมันเรื่องอะไรกัน”
เซี่ยจิงอันมองมู่โจว เห็นเธอไม่มีทีท่าจะพูด จึงเล่าเรื่องที่พบเธอในงานแสดงสินค้าแทน
เขาไม่ได้แต่งเติมแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังเป็นทางการอย่างยิ่ง