มู่โจวเอียงศีรษะไปด้านใน เดิมทีผมของเธอที่จัดไว้อย่างเรียบร้อยถูกคลายออกตั้งแต่ตอนตรวจ ร่วงสยายยุ่งเหยิงลงมาคลอเคลียอยู่แถวลำคอเกินครึ่ง
ใบหน้าเล็กจิ๋วที่มีขนาดไม่ถึงฝ่ามืออยู่แล้ว ยิ่งดูบอบบางงดงามเมื่อถูกล้อมกรอบด้วยเส้นผมดำขลับ
ผิวขาวอมชมพูของเธอระเรื่อสีชมพูจาง ๆ เปลือกตาที่ปิดสนิทยังชื้นอยู่เล็กน้อย
ราวกับเพิ่งแอบร้องไห้มา
สายตาของเจียงซวี่อ่อนโยนลุ่มลึก ทว่ากลับแฝงแววมืดหม่นบางอย่าง จับจ้องใบหน้าของเธอไม่วางตา
พอดีกับที่เส้นผมปอยหนึ่งไหลลงมาจากข้างแก้ม แตะอยู่ตรงปลายจมูกของเธอ
เธอขยับตัวอย่างอึดอัดเล็กน้อย แต่เส้นผมปอยนั้นก็ยังพาดอยู่ตรงนั้น
ปลายนิ้วของเจียงซวี่พลันคันยุบยิบขึ้นมา
เขากำลังจะยกมือขึ้น เด็กสาวก็ลืมตาโพลงขึ้นมาในทันใด
สายตาของเธอประสานเข้ากับเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
ดวงตาของเธอยังดูงุนงงเล็กน้อย กะพริบอยู่สองสามทีจึงมองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจน
เธอแหงนใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้น ดวงตาเบิกกว้างนิด ๆ
“คุณเจียง”
เธอทำท่าจะลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ แต่เจียงซวี่กดไหล่เธอไว้ทันที
“อย่าขยับ ระวังจะหกล้มอีก”
เห็นได้ชัดว่ามู่โจวนึกถึงเรื่องเข้าใจผิดหน้าบริษัทขึ้นมา แก้มเธอแดงระเรื่อ ก่อนจะนั่งหดตัวอยู่บนเก้าอี้อย่างว่าง่าย
มู่โจวเป็นคนโครงร่างเล็ก ตอนฝ่ามือของเจียงซวี่วางลงบนไหล่เธอ แทบจะกุมไหล่ของเธอได้มิดด้วยมือเดียว
เขาไม่กล้าออกแรงด้วยซ้ำ
แทบจะในทันที เขาก็นึกถึงคำพูดที่ได้ยินในห้องชงชา สายตาจึงอดไม่ได้ที่จะเลื่อนไปมองมู่โจว
เธอไม่ได้ผอมจนเหลือแต่กระดูก แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าอ้วนอย่างแน่นอน