ดาดฟ้ามีทิวทัศน์กว้างไกล
มู่โจวหลบไปอยู่ตรงมุมหนึ่ง สวมหูฟังฟังเพลงพลางอ่านหนังสือ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกัน จึงถอดหูฟังแล้วหันไปมอง
ภาพที่เห็นคือซูหลีเยว่ยืนอยู่กับชายหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยน
ทั้งสองถือหนังสือเล่มหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกัน แต่บรรยากาศดูอบอุ่นไม่น้อย
มู่โจวมองอยู่เงียบ ๆ สองสามครั้ง พอเห็นชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ราวกับกำลังจะหันมามอง เธอก็รีบย่อตัวลงหลบ
ซูหลีเยว่เห็นหลิงเฟิงหยุดพูดกะทันหัน จึงถามอย่างสงสัยว่า
“ประธานนักเรียน มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
หลิงเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนละสายตาจากมุมดังกล่าว
“ไม่มีอะไร พูดต่อสิ”
หลิงเฟิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาและสง่างาม เป็นคุณชายตระกูลใหญ่ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี
ไม่แปลกที่เขาจะโดดเด่นเหนือผู้มีความสามารถมากมาย จนได้เป็นประธานนักเรียนของรุ่นนี้
ทว่าภายใต้รูปลักษณ์อ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นกลับซ่อนความเย็นชาและหยิ่งทะนงเอาไว้
มู่โจวหลบอยู่ในเงามืด มองแก้มแดงระเรื่อของซูหลีเยว่กับแววรักที่ปิดไม่มิด แล้วอดส่ายหน้าไม่ได้
เธอเคยคิดว่าในหมู่พลเมืองชั้นหนึ่ง หลิงเฟิงคงเป็นคนปกติอยู่คนเดียว เป็นคนที่ให้เกียรติเธอ มีเมตตา และปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเป็นธรรม
แต่ความจริงแล้ว ในบรรดาคนเหล่านั้น หลิงเฟิงนี่แหละที่สนับสนุนระบบชนชั้นมากที่สุด
เขายังเป็นคนเย็นชาและใจร้ายที่สุดด้วย
เพียงแต่การอบรมสั่งสอนที่ได้รับมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาซ่อนด้านไร้หัวใจที่สุดเอาไว้ได้
คนที่ขาดความเห็นอกเห็นใจและยังเสแสร้งเก่งอย่างเขา เกิดมาเพื่อเป็นนักการเมือง