เมื่อนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น มู่โจวก็มองไปยังข้อมือของมู่สุยเจียง
ไม่กี่วันก่อน เธอเพิ่งดักเขาไว้ที่ห้องเรียนอีกครั้ง ข่มขู่ว่ามู่สุยเจียงควรยอมทำตามเธอเสียดี ๆ
ไม่อย่างนั้นเธอจะทำให้เขาได้เห็นดีกัน
พูดจบก็สะบัดแส้หนังในมือ
ผลก็คือ…
มู่โจวมองรอยแผลจากแส้บนข้อมือเขา ก่อนถอนหายใจลึกอีกครั้ง
คนเหล่านี้ต่างจะกลายเป็นบุคคลสำคัญที่กุมชะตาของประเทศในอนาคต ไม่มีใครที่เธอควรไปล่วงเกินได้เลย
ดังนั้นเธอจึงล้วงขวดยาใบเล็กสองขวดออกจากกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ แล้วใส่ลงในกระเป๋านักเรียนของเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ภายใต้สายตาเย็นชาของมู่สุยเจียง เธอเอ่ยราวกับไม่ใส่ใจว่า
“ขวดหนึ่งช่วยให้แผลฟื้นตัวและสมานเร็วขึ้น อีกขวดช่วยลบรอยแผลเป็นได้ดี”
เห็นเขายื่นมือจะหยิบ มู่โจวก็คิดไปเองว่าเขาจะโยนทิ้ง รีบคว้ามือเขาไว้ทันที
“ฉันไม่สน ถ้าคุณจะทิ้งก็รอให้ฉันไปก่อนค่อยทิ้ง”
พูดจบ รถก็จอดพอดี มู่โจวรีบเปิดประตูหนีไปอย่างรวดเร็ว
มู่สุยเจียงมองยาสองขวดในมือ
ไออุ่นบนหลังมือยังไม่จางหาย ฝ่ามือของเขากำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนข้อนิ้วซีดขาว
*
เมื่อก้าวเข้ามาในโรงเรียน มู่โจวยังคงหยิ่งทระนงเหมือนเมื่อก่อน เพียงแต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอรู้ว่ามีคนมากมายกำลังรอดูเรื่องตลกของเธอ จึงไม่เผยความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ยังคงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองตรงไปข้างหน้า
ทันทีที่ก้าวเข้าห้องเรียน บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงชั่วขณะ
ไม่มีใครนั่งห่างจากเธอในระยะสองเมตร ราวกับเกิดพื้นที่สุญญากาศขึ้นรอบตัว