ท่ามกลางความมืด มู่โจวคลำหาทางถอดแว่นของเจียงซวี่ออก ก่อนจะโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
ในสภาพแวดล้อมที่มองอะไรแทบไม่เห็นเช่นนี้ แม้แต่มู่โจวก็ยังกล้าขึ้นไม่น้อย
เธอเกี่ยวคอเสื้อของเขา กระดุมหลุดไปหลายเม็ด แล้วจูบเขาอย่างสะเปะสะปะ
การเป็นฝ่ายเริ่มของเธอทำให้มือที่โอบเอวเธอไว้ของเจียงซวี่เผลอรัดแน่นขึ้น
“กอดฉันแน่น ๆ”
เจียงซวี่เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นชั้นบนไปทั้งอย่างนั้น
ทั้งสองหยอกเย้ากันจนดึกดื่น มู่โจวถึงได้หมดเรี่ยวแรงฟุบลงบนอกเจียงซวี่
ทั้งคู่ยังไม่ค่อยง่วง จึงกอดกันอยู่เช่นนั้น ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันอบอุ่นสั้น ๆ
เจียงซวี่ก้มลงจูบหน้าผากเธอเป็นครั้งคราว ความอิ่มเอมในใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“มู่โจว”
“หืม?”
มู่โจวครางตอบอย่างเกียจคร้าน
จู่ ๆ เจียงซวี่ก็พลิกตัวขึ้นคร่อมเธอ แล้วเอ่ยประโยคที่พูดมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
“ฉันรักคุณ”
แววตาของมู่โจวไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
“ฉันก็เหมือนกัน ฉันก็รักคุณ”
แสงไฟสลัวในห้องเงียบงัน ทว่าหัวใจสองดวงที่แนบชิดกันกลับรับรู้จังหวะเต้นของกันและกันได้อย่างชัดเจน
*
มู่โจวถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น
เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือทั้งที่ยังสะลึมสะลือ กดปิดเสียง แล้วนอนต่ออีกหลายนาที ก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจ
เวลานี้ เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ยังไม่มีใครตื่น
หลังล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เพื่อนร่วมห้องก็ถามด้วยความสงสัยว่า
“มู่โจว วันนี้วันหยุด ทำไมตื่นเช้าจัง?”
“ไปเจอแฟน”
มู่โจวนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มองหาของท่ามกลางขวดกระปุกเต็มโต๊ะไปพลาง ตอบไปพลาง
เพื่อนร่วมห้องอีกคนชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วย