ริมทะเลสาบ ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมลำลองสีดำ กำลังกางร่มใสอยู่
เขายกมือขึ้นมองเวลา
นาฬิกาเรือนนั้นเป็นรุ่นลิมิเต็ดทั่วโลก มูลค่าเท่าบ้านหนึ่งหลัง สะท้อนแสงเย็นเยียบจาง ๆ
เลยเวลานัดมาแล้ว
เธอมาสายสามนาที
ชายหนุ่มมีสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก
เขาเกลียดการรอคนที่สุด
ขณะที่กำลังจะหันหลังเดินจากไป จู่ ๆ ก็มีเสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นจากด้านหลัง
“สวัสดีค่ะ”
หัวใจราวกับถูกสะกิดวูบหนึ่ง จู่ ๆ ก็เกิดแรงกระตุ้นอยากหันไปดูเธอขึ้นมา
เขาหันกลับมา พอก้มลงมองเธอ แววตาก็พลันมืดลึกลง
เธอสวมเดรสสีแดงลายดอกไม้ ตกแต่งด้วยระบายชายกระโปรงทรงหยักที่ไม่สม่ำเสมอ ปักลูกไม้เป็นวงรอบชายกระโปรง ซึ่งยาวเหนือเข่าขึ้นมาราว 20 เซนติเมตร
เรียวขาขาวผ่องคู่นั้นเผยให้เห็นอย่างไม่เก็บงำ
ใบหน้างามล่มเมืองชุ่มหยาดฝนสองสามหยด ความเปียกปอนเล็กน้อยกลับยิ่งทำให้เธอดูเย้ายวนชวนทะนุถนอม
เธอเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นพราวประกายยามกวาดมอง
ฟู่ฉือมักภาคภูมิใจในความสุขุมและควบคุมตัวเองได้เสมอ แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกตะลึงไม่น้อย
โดยเฉพาะชายกระโปรงที่เปียกฝนแนบติดเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน
เขาเก็บสายตากลับมาอย่างไม่แสดงอาการ ยื่นร่มให้เธอเงียบ ๆ ก่อนถอดเสื้อคลุมพาดไหล่ให้
แก้มของมู่โจวแดงระเรื่อ เธอสวมเสื้อคลุมอย่างว่าง่าย
ยามสาวงามเขินอาย ยิ่งชวนให้หลงใหลจนแทบละสายตาไม่ได้
ฟู่ฉือเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ผมชื่อฟู่ฉือ”
เขารับร่มกลับมา เพียงแต่ขยับเข้าใกล้ขึ้นเล็กน้อย แล้วยืนกางร่มร่วมกับมู่โจว