ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น เหล่าลูกน้องที่ยืนเรียงแถวอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเย่หลานก็ชะงักพร้อมกัน ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์เครื่องนั้นอย่างเงียบ ๆ
คนที่รู้หมายเลขส่วนตัวของประมุขมีไม่มากนัก
หรือจักรวรรดิจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
ทุกคนอดเป็นห่วงไม่ได้
ส่วนเย่หลานพอเห็นตัวอักษรสองตัวว่า “มู่โจว” บนหน้าจอ ก็วางเอกสารในมือลง
หลังจากพบกันที่สถานสงเคราะห์คราวก่อน เขาใช้วิธีไม่ถูกต้องนักเพื่อให้ได้ช่องทางติดต่อของมู่โจวมา แล้วส่งคำขอเป็นเพื่อนให้เธอ
มู่โจวปล่อยให้เขารออยู่ทั้งคืน ก่อนจะกดยอมรับ
แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยพูดคุยกันเลย
เย่หลานเดาไว้ว่าหลังจากมู่โจวเห็นข่าว เธอคงติดต่อเขามาเอง
แต่ไม่ว่าจะคาดคิดอย่างไร เขาก็ไม่เคยนึกเลยว่าข้อความแรกที่มู่โจวส่งมาจะเหนือความคาดหมายถึงเพียงนี้
【ท่านประมุขผู้เป็นที่เคารพ ภาพถ่ายสวยมากเลยค่ะ ไม่ทราบว่ายังมีภาพอื่นอีกไหมคะ】
พร้อมภาพประกอบเป็นสติกเกอร์ยิ้ม
เย่หลานพลันหัวเราะออกมา
ความสนใจของเธอช่างไม่เหมือนใครจริง ๆ
แต่เธอเดาถูก เขาถ่ายไว้มากกว่าหนึ่งภาพจริง ๆ
ไม่นาน มู่โจวก็ได้รับภาพถ่ายกว่าสิบภาพ
เย่หลานไม่คิดปิดบังเลยว่าเขาปฏิบัติต่อเธอเป็นพิเศษยิ่งกว่าคนทั่วไป
มู่โจวไล่ดูภาพทีละใบอย่างละเอียด แล้วพบว่าไม่มีภาพไหนใช้ไม่ได้เลยสักภาพ
เธอส่งสติกเกอร์กดถูกใจกลับไป
【ขอบคุณท่านประมุขค่ะ (พนมมือ) (ดอกกุหลาบ)】
มุมปากของเย่หลานยกขึ้นอย่างจนใจ
ดูท่าในสายตาเธอ เขาคงเป็นเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง ถึงได้ใช้สติกเกอร์ที่ดูเชยขนาดนี้
เขาวางโทรศัพท์ลง สีหน้าเคร่งขรึมลุ่มลึก