บางทีประสบการณ์ที่เคยดูแลฟู่เฉินเยวียนถึงสองครั้งก่อนหน้านี้ อาจทำให้มู่โจวรู้สึกสนิทสนมกับเขาโดยธรรมชาติอยู่หลายส่วน
ดังนั้นพอเขาเอ่ยปาก มู่โจวก็เริ่มระบายความในใจทันที
เธอแทบมองเขาเป็นบาทหลวง เล่าความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจออกมาจนหมด
“เรื่องรูปถ่ายพักไว้ก่อนก็ได้ค่ะ คุณฟู่ ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญกว่านั้น”
“คุณรู้จักฉินหยางไหมคะ เขาเป็นเพื่อนสนิทของฟู่ฉือ ฉันรู้สึกว่า…เขาเหมือนจะสนใจฉันอยู่หน่อย ๆ”
มู่โจวขยับนิ้วมือไปมา ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกกระดากอาย
ฟู่เฉินเยวียนหรี่ตาลง ครู่เดียวก็เข้าใจขึ้นมา
“ชมรมกอล์ฟที่เขาพาคุณไป?”
มู่โจวชะงักไปเล็กน้อย ราวกับแปลกใจที่เขารู้เรื่องนี้ ก่อนจะพยักหน้า
“ใช่ค่ะ”
ฟู่เฉินเยวียนเม้มริมฝีปาก เอ่ยเสียงเย็นชา
“เขาไม่ได้หวังดี”
มู่โจวพยักหน้าเห็นด้วย
“ฉันดูออกค่ะ”
“……”
ฟู่เฉินเยวียนกระตุกมุมปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก คล้ายหายใจไม่ออก
เขาจ้องมองมู่โจว แววตาซับซ้อนและยากหยั่งถึง
มู่โจวฟุบอยู่บนโต๊ะของเขา สีหน้ากลัดกลุ้มอย่างยิ่ง
“คุณคิดว่าฉันควรเลิกหวังกับฟู่ฉือ แล้วลองคบกับฉินหยางดูไหมคะ?”
ฟู่เฉินเยวียนมองเธอเปิดเผยทุกอย่างตรงหน้าเขาอย่างไม่ปิดบัง จู่ ๆ ก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย
เธอคิดว่าเขาเป็นอะไรกัน?
คิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ในบ้านจริง ๆ งั้นหรือ
บรรยากาศรอบกายฟู่เฉินเยวียนเย็นลงตามไปด้วย
มู่โจวสะท้านตัวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ เธออดเงยหน้ามองฟู่เฉินเยวียนไม่ได้
“ทำไมอุณหภูมิในห้องทำงานคุณถึงต่ำจังเลยคะ”
ฟู่เฉินเยวียนกัดฟัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบในที่สุด