มู่โจวเงยหน้าขึ้นอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ
“คุณฟู่...”
ฟู่เฉินเยวียนรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ แต่ไม่ได้หลบเลี่ยง
เขารู้ว่าการกระทำของตนทำให้มู่โจวตกใจ เขาควรปล่อยมือ
แต่เขาทำไม่ได้
กลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด
มู่โจวถูกบังคับให้แนบชิดกับอกเขาอีกครั้ง หัวใจพลันเต้นระรัว
เธอเบิกตากว้าง ทำอะไรไม่ถูก
มือที่เดิมยันอยู่บนอกเขา ตอนนี้กลับกำคอเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น
ท่ามกลางสีหน้าไม่อยากเชื่อ เงาร่างในดวงตาค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นกระหึ่ม ฟู่เฉินเยวียนก็อดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงจูบเธอ
เสียงสะอื้นและการต่อต้านทั้งหมดถูกเขากลืนกินไปจนหมด
ร่างอ่อนนุ่มไร้เรี่ยวแรงสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน ยิ่งปลุกเร้าความปรารถนาอันยากบรรยายของเขาให้ปลดปล่อยออกมาอย่างเกินควบคุม
จูบของเขาไม่ได้รุนแรงนัก ทว่ากลับเต็มไปด้วยการช่วงชิงอย่างไม่สนสิ่งใด และละเมียดละไมจนไม่ปล่อยให้ทุกตารางนิ้วหลุดรอด
มู่โจวแทบขาดใจ จึงเบือนหน้าหลบ ทว่าเขาก็ตามมาทันที มือรั้งท้ายทอยเธอไว้แล้วจูบลึกซึ้งต่อ
ปลายลิ้นที่หยั่งเชิงกระตุ้นให้เธอสั่นสะท้านไม่หยุด
มู่โจวกำคอเสื้อเขาอย่างสับสน นิ้วมือขดงอเข้าหากัน
เสียงสะอื้นของเธอขาด ๆ หาย ๆ ร่างอ่อนยวบไปหมด จำต้องปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งตามเขา
แม้แต่ห้องทำงานที่เย็นเยียบก็ราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำอุ่น
ยามฟู่เฉินเยวียนยอมผละจากเธออย่างอาลัยอาวรณ์ สายตาก็ประสานเข้ากับดวงตาที่พร่าไปด้วยหยาดน้ำ หัวใจของเขาอ่อนยวบลงทันที