แทบจะในทันที ป๋อจี้เยี่ยก็นึกได้ว่าผู้หญิงแพศยาคนนั้นคงหาคนใหม่ได้แล้ว
ก็จริง หน้าตา รูปร่าง และน้ำเสียงล้วนชวนให้คนหลงใหลขนาดนั้น คนที่ตาบอดไม่ได้มีแค่ฟู่ฉือคนเดียวเสียหน่อย
เขามองฟู่ฉือที่กำลังทอดสายตามองผิวน้ำทะเลอยู่ไม่ไกล สีหน้าบึ้งตึง
ไม่ได้เรื่องเลย
ผู้หญิงของตัวเองถูกคนอื่นแย่งไป ยังมีอารมณ์ตกปลาอีก
หนึ่งชั่วโมงก่อน ฟู่ฉือดึงดันจะออกมาตกปลาทะเล เขาไม่มีธุระอะไรจึงตามมาด้วย
ตอนนี้อยากขึ้นฝั่งก็ยังลำบาก จะไปจับชู้ให้ได้ทันทีไม่ได้
อยากเห็นนักว่าผู้ชายคนไหนมันกล้าขนาดนี้
เขาโยนโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด แล้วสั่งให้คนเตรียมเรือยอชต์กลับ
ฟู่ฉือได้ยินก็หันมามองอย่างสงสัย
“มีอะไรหรือ มีธุระด่วนเหรอ?”
ป๋อจี้เยี่ยก้มตาลงโดยไม่รู้ตัว “อืม” เขาตอบสั้น ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
รออยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นั่งเรือเร็วออกไป
หลังจากเขาไป ฟู่ฉือก็หมดอารมณ์เช่นกัน เขาวางคันเบ็ดไว้ข้าง ๆ แล้วเอนตัวนอนหงายบนดาดฟ้า
โทรศัพท์มือถือดังขึ้นในตอนนั้น
กู้ยวี่โทรมา
เขาเปิดลำโพงแล้วหลับตาฟัง
“พี่ฟู่ฉือ วันนี้เรานัดกินข้าวด้วยกันไม่ใช่เหรอคะ ทำไมติดต่อพี่ไม่ได้เลย”
ฟู่ฉือตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ลืมไปแล้ว ขอโทษนะ จะซื้อสร้อยคอวิกตอเรียให้เป็นการชดเชย”
กู้ยวี่เริ่มร้อนใจ
“พี่ฟู่ฉือ พี่คิดว่าฉันเป็นคนแบบมู่โจวหรือคะ แค่ส่งของหรู ๆ มาให้ก็จะไล่ฉันไปได้ ฉันสนิทกับพี่เพราะเห็นพี่เป็นพี่ชายจริง ๆ ต่อให้ฉัน...ก็ไม่มีทางไปหาพี่หรอกค่ะ”
ฟู่ฉือไม่เข้าใจความหมายแฝงของเธอเลย เพียงแต่พอได้ยินชื่อมู่โจวขึ้นมากะทันหัน เขาก็นิ่งไปเล็กน้อย