ฟู่เฉินเยวียนถือโทรศัพท์มือถืออยู่
ดวงตาเย็นชาคู่นั้นไล่ดูรูปถ่ายทั้งห้าอย่างละเอียดทีละภาพ
ตั้งใจราวกับกำลังตรวจสอบผลงานวิจัย
ภาพทั้งห้าถ่ายตอนเธอสวมชุดกระโปรงสีขาว ยืนอยู่หน้าต่างที่มีฝนตกพรำ ๆ แต่ละภาพเป็นใบหน้าด้านข้างที่ดูหม่นเศร้าในมุมต่างกัน
ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศ ตัวแบบ หรือสีสัน ล้วนได้คะแนนเต็ม
จากนั้นเขาก็เห็นข้อความทั้งสาม
แววตาของเขาพลันหม่นลง
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
หลังจากอ่านเอกสารต่ออีกหลายนาที เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
【มาที่ห้องทำงานฉัน】
*
มู่โจวเก็บข้าวของเรียบร้อย กำลังจะขอยืมร่มกลับบ้าน จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งบดบังเธอ
“ฉินหยาง?”
เธอยังไม่ทันถามว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ก็ถูกเขาคว้าแขนลากออกไป
“นี่ คุณจะทำอะไร...”
นักศึกษาคนอื่นในห้องซ้อมเห็นเหตุการณ์ ต่างลังเลก่อนจะเข้ามาใกล้ แต่ไม่มีใครกล้าห้าม
นิสัยเอาแต่ใจไม่เห็นหัวใครของฉินหยางเป็นที่รู้กันทั่วทั้งมหาวิทยาลัย
ทุกคนทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่า บางทีทั้งสองคนอาจรู้จักกันก็ได้
ถึงอย่างนั้นก็ยังอดจุดเทียนไว้อาลัยให้มู่โจวไม่ได้
ไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้ยมทูตคนนี้ไม่พอใจเข้า
มู่โจวถูกพาออกจากมหาวิทยาลัยไปขึ้นรถ
ฝนไม่ได้ตกหนักนัก แต่ฉินหยางกางร่มบังให้เธอจนมิด ส่วนตัวเองเปียกไปครึ่งร่างก็ไม่สนใจ
รถสปอร์ตสีน้ำเงินแล่นฉิวจากไป
เธอนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือกำเข็มขัดนิรภัยตรงหน้าอกไว้อย่างแน่นหนา นั่งตัวตรงแข็งทื่อ
“จะ...จะไปไหน ฉันยังมีธุระนะ”
ฉินหยางเหลือบมองเธอจากหางตา
“กลัวเหรอ?”
“...ฉันเมารถ”