เจียงซวี่อยู่ที่นั่นตั้งแต่ตอนที่มู่โจวเพิ่งได้พบหน้าพ่อแม่
ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เขาอยากเดินเข้าไปหา แต่พอนึกถึงจุดยืนของมู่โจวก็อดกลั้นไว้
เธอคงไม่อยากให้คนอื่นมาเห็นช่วงเวลาน่าอับอายเหล่านี้กับตาตัวเอง
เจียงซวี่จึงทำได้เพียงยืนอยู่ไม่ไกล ข่มกลั้นความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจอย่างสุดกำลัง
เมื่อเห็นเธอจากไปทั้งน้ำตา เจียงซวี่ก็เดินตามเธอเข้าไปในสถานีรถไฟใต้ดินอย่างไม่ห่าง
เขามองเธออดกลั้นน้ำตาท่ามกลางฝูงชนเพียงลำพัง มองเธอพยายามปกปิดความเจ็บปวดอย่างสุดความสามารถ
เจียงซวี่อดกลั้นจนถึงขีดสุด กว่าจะฝืนรักษาความสงบพื้นฐานเอาไว้ได้ เขายื่นกระดาษทิชชูไปตรงหน้าเธอ
มู่โจวเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย แล้วสบเข้ากับแววตาเปี่ยมความสงสารของเขาในชั่วพริบตา
ลมหายใจของเธอสะดุด รีบร้อนเบือนหน้าหนี
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ผ่านมาแถวนี้พอดี”
เขาตอบแบบนี้อีกแล้ว มู่โจวจะเชื่อได้อย่างไร
มู่โจวไม่รับ เจียงซวี่จึงยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอเอง แต่เธอกลับหลบอย่างกระอักกระอ่วน
จังหวะนั้นรถไฟก็จอดที่สถานีอีกครั้ง ผู้คนกลุ่มหนึ่งเบียดเข้ามา มู่โจวถูกฝูงชนดันถอยหลัง เจียงซวี่ประคองเอวเธอไว้หลวม ๆ พาเธอไปชิดประตูอีกฝั่ง ก่อนจะยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด
เมื่อยืนได้มั่นคงแล้ว เจียงซวี่ก็ก้มมอง ใช้นิ้วประคองคางเธอเบา ๆ ไม่ให้หลบ ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
สัมผัสแผ่วเบาเจือความเอ็นดูที่ยากจะปกปิด มู่โจวถึงกับสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วของเขาสั่นน้อย ๆ
พอเจียงซวี่ชักมือกลับ ความขมปร่าที่อัดแน่นในอกเธอก็ยิ่งเกินจะกลั้น