มู่โจวลนลานผละออกจากอกของสวีกิงเหนียน
เธอหันไปมองเขา ปลายจมูกพลันเฉียดผ่านลำคอด้านข้างที่อุ่นผ่าวของเขา
ลมหายใจชะงักงันในทันที
มือข้างหนึ่งของสวีกิงเหนียนยังกำพนักเก้าอี้ของเธอไว้แน่น เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย กักเธอไว้ระหว่างเก้าอี้กับตัวเขา
ใบหน้าที่ปกติเย็นชาและสำรวมอยู่เสมอขณะนี้อยู่ใกล้เธออย่างยิ่ง ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นราวกับจะดูดกลืนเธอเข้าไป
สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่เส้นเลือดบนหลังมือกลับปูดนูน
“จะหนีไปไหน?”
เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงต่ำแหบกว่าปกติหลายระดับ แฝงความขรึมที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้
ถึงขั้นฟังออกว่าลมหายใจของเขาหนักขึ้นอย่างแผ่วเบา
สายตาของมู่โจวเลื่อนต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว กวาดผ่านริมฝีปากบางที่เม้มแน่น ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง ก่อนจะหยุดอยู่ที่กระดูกไหปลาร้าซึ่งขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ
เธอพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา
“ฉันไม่ได้หนีสักหน่อย”
สวีกิงเหนียนจ้องริมฝีปากแดงที่เผยอเล็กน้อยของเธอไม่วางตา แววตาดำมืดจนน่าหวั่นใจ แต่น้ำเสียงยังคงเคร่งขรึมราวกับกำลังอธิบายโจทย์ให้เธอฟัง
“ไม่ใช่ว่ากลัวจำไม่ได้หรือไง งั้นฉันอธิบายอีกรอบ จะได้เข้าใจ”
มู่โจวกะพริบตา เธอเหยียดแผ่นหลังตรง ก่อนค่อย ๆ ขยับเข้าหา จนแทบจะแนบชิดกับอกเขา
ร่างของสวีกิงเหนียนเอียงศีรษะหลบลมหายใจที่แทบจะคลอเคลียกันอย่างควบคุมไม่ได้
แต่มู่โจวกลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาจิ้งจอกที่เย้ายวนเป็นทุนเดิมคู่นั้นยิ่งดูมีเสน่ห์ชวนหลงใหลภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลในห้องนั่งเล่น