มู่โจวเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ ตัวอักษร【แม่】บนหน้าจอทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย
ป่านนี้แล้ว แม่โทรมาทำไมกัน?
หัวใจมู่โจวพลันบีบรัด กลัวว่าที่บ้านจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบกดรับสาย
“แม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ไม่มีอะไรหรอก แม่กับพ่อของลูกไม่เป็นไร” แม่ของมู่โจวได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของลูกสาว จึงรีบอธิบาย “แค่เรื่องของกู้สวินน่ะ…”
แม่ของมู่โจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าสาเหตุให้ฟัง
หนึ่งชั่วโมงก่อน กู้สวินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล ตำรวจติดต่อพ่อแม่ของกู้สวิน ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเดินทางมายังเมืองไห่
“โจวโจว ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าตอนนี้ลูกกับกู้สวินจะเป็นอย่างไร คุณอากู้กับคุณอากู้ผู้หญิงก็รักและเอ็นดูลูกมาตั้งแต่เล็ก ลูกไปดูอาการลูกชายของพวกเขาแทนแม่หน่อยนะ หมอบอกว่าอาการบาดเจ็บค่อนข้างหนัก…”
เที่ยวบินที่เร็วที่สุดมายังเมืองไห่ต้องรออีกห้าชั่วโมง พ่อแม่ตระกูลกู้รอไม่ไหวจึงเปลี่ยนไปนั่งรถไฟความเร็วสูง ตอนนี้กำลังเดินทางมาแล้ว
ไม่รู้ว่าระหว่างทาง พวกเขาจะกังวลใจมากแค่ไหน
มู่โจวรับปากก่อนแม่จะพูดจบเสียอีก
“แม่ หนูเข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูไปดูที่โรงพยาบาลก่อน ถ้ามีอะไรจะรีบบอกคุณอากับคุณอาทันทีค่ะ”
“ดีจ้ะ ดีแล้ว ลูกเดินทางระวังตัวด้วยนะ แม่จะส่งที่อยู่ไปให้”
มู่โจววางสาย รีบยัดลูกชิ้นปลาเข้าปากหนึ่งลูก ก่อนพูดกับสวีกิงเหนียนทั้งที่ยังเคี้ยวตุ้ย ๆ
“คุณกินต่อเถอะ ฉันต้องไปโรงพยาบาลหน่อย”
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เธอก็ควรไปอยู่ดี
สวีกิงเหนียนได้ยินเนื้อหาการสนทนาเมื่อครู่แล้ว เขาวางตะเกียบและลุกขึ้นยืน