จู่ ๆ แม่ของกู้สวินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเคร่งขรึม สายตาจับจ้องมองลูกชายอย่างพินิจพิเคราะห์
“บอกความจริงกับแม่มา ลูกไปชอบคนอื่นเข้าแล้วใช่ไหม?”
“แม่พูดอะไรน่ะครับ?”
ความหงุดหงิดในอกของกู้สวินพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาลุกพรวดขึ้นยืน
“ผมบอกแล้วไงว่า ที่ผมดีกับเธอเพราะเราโตมาด้วยกัน แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความรัก”
ทำไมทุกคนถึงต้องพูดว่าเขาชอบมู่โจวด้วย?
หรือโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กแล้วจะต้องชอบกันอย่างนั้นหรือ?
ทำไมต้องอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมู่โจวให้ดูผิวเผินขนาดนั้น เขาแค่อยากดีกับเธอเฉย ๆ หรือว่าต้องเป็นคนรักกันเท่านั้นถึงจะทำแบบนี้ได้?
ท่าทีหัวแข็งไม่ยอมฟังเหตุผลของเขาทำให้แม่ของกู้โมโหจนแทบคลั่ง เธอชี้หน้าเขาพร้อมดุด่า
“ลูกกับพ่อของลูกนิสัยเสียเหมือนกันไม่มีผิด ดื้อให้มันได้อย่างนี้สิ เอาแต่ปากแข็งต่อไปเถอะ สักวันลูกจะต้องเสียใจ!”
แม่ของกู้รู้จักลูกชายตัวเองดี รู้ว่าเขาเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก หากเขาไม่ยอมคิดให้เข้าใจด้วยตัวเอง ต่อให้ใครพูดก็เปล่าประโยชน์
แต่เธอก็รู้ดีเช่นกันว่า ความรู้สึกที่ลูกชายมีต่อมู่โจวนั้นชัดเจนว่าเป็นความชอบ
เฮ้อ เดิมทีนึกว่าความรักครั้งนี้จะราบรื่นไร้อุปสรรค ดูท่าแล้วต่อไปคงต้องฝ่าฟันกันอีกไม่น้อย
ทางตระกูลกู้วุ่นวายจนหัวหมุน ส่วนทางตระกูลมู่กลับครึกครื้นเป็นพิเศษ
พ่อของมู่โจวยืนอยู่หน้าเตาน้ำมันร้อน ทอดของกินเตรียมไว้ฉลองปีใหม่ ส่วนมู่โจวก็แอบหยิบรากบัวชุบแป้งทอดที่เพิ่งขึ้นจากกระทะเข้าปาก แต่ถูกแม่ตีหลังมือเพียะหนึ่ง