บทสนทนาทำนองนี้แพร่สะพัดอยู่ในกลุ่มแชตของโรงเรียนแทบทุกกลุ่ม
ซูหลีเยว่เป็นคนมีชื่อเสียงอยู่บ้างในวิทยาลัยอ้ายเซิ่งเป่า พอเกิดเรื่องใหญ่กับเธอในช่วงปิดเทอม ย่อมต้องจุดกระแสพูดคุยขึ้นมาอีกระลอก
วันนั้น มู่โจวซึ่งเพิ่งเสร็จจากงานราชการเสียที ก็ได้พบกงเซียวหมิงอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันมานาน
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ติดกระดุมลงมาถึงแค่ใต้แผงอก คอเสื้อเปิดกว้างเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นกระชับ
ทั้งร่ำรวยและใจกว้าง
มู่โจวเพียงกวาดตามองเขาแวบเดียว ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่บนใบหน้า
ผมของเขายาวขึ้นเล็กน้อย หางตาและคิ้วคมเข้มแฝงแววกร้าว
ยังคงเป็นคนเสเพลไม่ยึดติดกับสิ่งใดเช่นเดิม
มู่โจวยืนมองเขาอยู่ตรงประตู
คราวก่อนเธอสั่งพ่อบ้านไว้แล้วว่าไม่ให้กงเซียวหมิงเข้ามา เขาจึงทำได้แค่ตะโกนเรียกชื่อเธออย่างเดือดดาลอยู่หน้าประตู
มู่โจวพาดผ้าคลุมไหล่ขนแกะไว้บนบ่า กอดอกแล้วเอนกายพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้าน
“มีอะไรเหรอ?”
กงเซียวหมิงที่แต่เดิมวางท่าโอหัง พอเห็นเธอกลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาในทันที
เขาแตะจมูก ใบหูเริ่มแดงเรื่อเล็กน้อย
กงเซียวหมิงไม่ได้พบเธอมาพักใหญ่แล้ว
พอได้เจอกันอีกครั้ง ก็รู้สึกว่าเธอดูสวยขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ยิ่งตอนเธอถลึงตามองเขาก็ยิ่งชวนใจสั่น
เขาแตะหน้าอกตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน
หัวใจบ้าเอ๊ย เต้นเร็วขนาดนี้ไม่กลัวคนจับได้หรือไง
เขากระแอมเบา ๆ กลบเกลื่อน
“ให้ฉันเข้าไปก่อนสิ”
มู่โจวเลิกเปลือกตาขึ้นนิดหนึ่ง แล้วปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
“ไม่ได้ คุยกันตรงนี้แหละ”