จี้ชิงเยี่ยนมีความสามารถแบบนี้อยู่เสมอ
แต่มู่โจวทำไม่ได้ เธอเป็นคนที่ชอบคิดมากจนบั่นทอนตัวเอง
คำพูดเหล่านั้นของจี้ชิงเยี่ยนทำให้เธออดคิดวนไปวนมานานไม่ได้ ถึงขั้นนอนไม่หลับ
มองข้อความที่เขาส่งมาไม่ขาดสาย มู่โจวจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
【ไม่กินแล้ว ขอบคุณนะ】
อีกฝ่ายไม่ได้ส่งข้อความมาอีก
มู่โจวไม่สนใจว่าเขากำลังโกรธอยู่หรือเปล่า พอถึงเวลาก็ไปที่ห้องทำงานกับหลินอวิ๋นเจียว
ทั้งสองไม่ได้อยู่แผนกเดียวกัน หลินอวิ๋นเจียวอยู่ฝ่ายเลขานุการ ส่วนเธออยู่ฝ่ายวางแผน
ช่วงเช้าที่แสนวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนเลิกงานยี่สิบกว่านาที ทุกคนก็พร้อมใจกันไปพักผ่อนที่ห้องชงชา
ใกล้พักกลางวันแล้ว หัวข้อสนทนาย่อมหนีไม่พ้นเรื่องกินอะไร แต่ละคนพูดคุยกัน ก่อนจะหันมาถามมู่โจวบ้าง
มู่โจวกำลังชงกาแฟ จึงตอบโดยไม่ต้องคิดว่า
“วันนี้โรงอาหารมีพิซซ่าเนื้อวัวติดมันกับไก่ทอด ฉันจะกินสองอย่างนี้”
คนอื่นยังไม่ทันพูดอะไร จู่ ๆ ก็มีเสียงแฝงรอยยิ้มดังขึ้นว่า
“ยังกินเนื้อวัวติดมันกับไก่ทอดอีกนะ สองเดือนมานี้เธออ้วนขึ้นอย่างน้อยสิบจินแล้ว”
ทุกคนชะงักไป มู่โจวหันกลับไปอย่างสงบนิ่ง และแน่นอนว่าคนพูดคือจี้ชิงเยี่ยน
เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินเอื่อย ๆ เข้ามาพิงกรอบประตู สายตาหยอกเย้ากวาดมองมู่โจวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกมุมปาก เผยเขี้ยวเล็ก ๆ ออกมา
“ถ้ากินต่อไป เธอคงไม่ต่างอะไรกับเจ้าหมูน้อยอ้วนตรงหน้าประตูแล้วล่ะ”
เจ้าหมูน้อยอ้วนหน้าประตูเป็นมาสคอตของแบรนด์ที่บริษัทจับมือเป็นพันธมิตรด้วย เป็นหมูสีชมพูตัวอ้วนกลม