ทันทีที่รู้ว่ามีคนเดินเข้ามา มู่โจวก็ยื่นมือไปปิดรอยสีถลอกที่โทรศัพท์มือถือกระแทกโดยไม่รู้ตัว
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน ดวงตาหงส์งดงามชุ่มฉ่ำวาววับราวมีระลอกคลื่นสะท้อนอยู่ในนั้น
พอเห็นชัดว่าเป็นใคร เธอก็นิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเคยเจอเขาตรงหน้าห้องพักชามาแล้ว
เมื่อมองจากระยะใกล้ เธอถึงเห็นว่าดวงตาหลังเลนส์แว่นของชายหนุ่มเรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แฝงความมืดมนอยู่จาง ๆ
สายตาที่แผ่แรงกดดันอย่างรุนแรงทำให้คนถูกมองใจยิ่งระส่ำ ไม่กล้าสบตา
ขณะที่มู่โจวมองเขา ชายหนุ่มก็กำลังพิจารณาเธออย่างแนบเนียนเช่นกัน
ชุดทำงานเรียบร้อยตามมาตรฐาน เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสอบยาวสีเทา กระดุมติดมิดชิด ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมสักนิด
แต่เมื่ออยู่บนตัวเธอ กลับช่วยเจือความเรียบร้อยน่ารักแต่เดิมให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างน่าประหลาด เกิดเป็นความแตกต่างที่ชวนให้ใจเต้น
ปลายจมูกของเธอแดงระเรื่อ แววตาพร่างพราวไปด้วยความตื่นตระหนก ทั้งตัวดูหงอยเหงา น่าสงสาร ขดตัวนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น
สายตาของเขาเลื่อนไปเล็กน้อย
พอเห็นว่าสายตาชายหนุ่มจับอยู่ที่มือซึ่งเธอพยายามปกปิด มู่โจวก็ขยับขนตาสั่นไหว
เสียงทุ้มใสพลันดังขึ้นเหนือศีรษะ
“คุณผู้หญิงไม่พอใจรูปลักษณ์ของตุ๊กตาที่บริษัทเราผลิตหรือครับ?”
ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึก น้ำเสียงไม่เผยอารมณ์ใด
นิ้วมือของมู่โจวสั่นระริก เธอเหมือนจะยังตั้งตัวไม่ทัน จึงเผลอทวนตามเขาไปว่า
“รูปลักษณ์ของตุ๊กตาที่บริษัทคุณผลิต...?”