ในเนื้อเรื่องเดิม แต่งงานกันได้ไม่กี่ปี จี้ชิงเยี่ยนก็เผยธาตุแท้ออกมา
ทั้งสองกลับไปใช้รูปแบบการอยู่ร่วมกันแบบเดิม
บางครั้งจี้ชิงเยี่ยนก็ว่าเธอแต่งตัวไม่เป็น
“ชุดที่คุณใส่นี่ ต่อให้ทะลุมิติไปยุค 70 ก็ยังไม่ขัดตาเลยสักนิด”
บางครั้งก็ว่าเธอเลือกรองเท้าได้ขี้เหร่
“ถ้ารองเท้าพูดได้ มันคงร้องไห้อ้อนวอนให้คุณถอดออกแน่”
ไม่ก็พูดว่าอาหารที่เธอทำไม่อร่อย
“ไก่ตัวผู้คงโชคร้ายไปทั้งชาติที่ต้องมาอยู่กับคุณ”
บางครั้งเวลาเธอเห็นเครื่องประดับสวย ๆ ในห้างแล้วอดมองนานไม่ได้ เขาก็จะพยักหน้ารับรองอย่างเกินจริงต่อหน้าพนักงานขาย
“ได้เลย ใส่แล้วคุณเหมือนสนมที่เสียสติอยู่ในตำหนักเย็น ไปพระราชวังต้องห้ามก็ไม่ต้องเสียค่าเข้าหรอก เสี่ยวโจวโจว คุณจำได้ไหมว่าตัวเองอายุสามสิบกว่าแล้ว”
ไม่ก็ล้อเลียนความสามารถในการทำงานของเธอ
“เมื่อไหร่คุณคิดจะรับผิดชอบโครงการใหม่ก็บอกผมด้วยนะ ผมจะได้รีบหางานใหม่ไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องตกงานพร้อมกันเพราะคุณทำบริษัทเจ๊ง แล้วได้แต่กินลมหนาวประทังชีวิต”
“คุณทำยังไงถึงทำงานมาหลายสิบปีแล้วยังไม่พัฒนาขึ้นเลยสักนิด”
“คุณแน่ใจหรือว่าทิ้งห่างเด็กฝึกงานในทีมได้? อ้อ ได้สิ คุณแก่กว่าพวกเขาตั้งสิบกว่าปี”
ถึงอย่างนั้น หลังจากพูดจาดูถูกเธอแล้ว จี้ชิงเยี่ยนก็มักจะหาทางชดเชย เช่น พาเธอไปซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าคู่ใหม่ ต่อให้ดูแคลนฝีมือทำอาหารของเธอ เขาก็ยังกินจนหมดจาน และยังซื้อเครื่องประดับราคาแพงกว่าเดิมให้เธอด้วย
เรื่องงาน เขาก็พยายามช่วยเธอเต็มที่