เจียงซวี่ชิงโทรศัพท์มือถือไปก่อน เขากวาดตามองชื่อที่ขัดตาบนหน้าจอ ก่อนจะจ้องเธอด้วยแววตาลึกล้ำ
“ให้ฉันรับสายให้ไหม?”
มู่โจวรีบส่ายหน้า อยากจะเอาโทรศัพท์คืน
เธอขยับตัว ผ้าห่มบางก็เลื่อนหลุดจากหัวไหล่
หัวไหล่ขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยจ้ำ เห็นแล้วชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่าน
แววตาเจียงซวี่ไหววูบ เขาโยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง ก่อนโน้มตัวลงรวบทั้งผ้าห่มและคนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
มู่โจวร้องตกใจ พลางโอบคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
เจียงซวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายแล้วแนบไว้ข้างหูเธอ
ใบหน้ามู่โจวแดงระเรื่อ เธอถลึงตาใส่เขา ก่อนจำใจเอ่ยปาก
“ฮัลโหล?”
“ฉันเอง วันนี้เธอยังจะมาไหม?”
เสียงของจี้ชิงเยี่ยนจากปลายสายฟังดูระมัดระวัง ทั้งยังเจือความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
มู่โจวรับสายตากดดันของเจียงซวี่ไว้ ก่อนฝืนใจพูดออกไป
“ไม่ไปแล้ว คุณพักรักษาตัวให้ดีนะ”
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดต่อ มู่โจวก็แย่งโทรศัพท์มากดวางสาย
เจียงซวี่สบตาไม่พอใจของเธอ ก่อนจะบีบคางเธอแล้วยกขึ้นเบา ๆ
“ฉันจะรับผิดชอบค่ารักษาต่อจากนี้กับค่าเสียหายทางจิตใจของเขา ทั้งจะจ้างคนมาดูแลด้วย”
พูดจบเขาก็กัดริมฝีปากเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยเตือนเสียงแหบพร่า
“เพราะงั้นห้ามไปเจอเขาอีก”
มู่โจวเจ็บจนสูดปากเบา ๆ ก่อนพึมพำเสียงอ่อย
“เผด็จการจริง ๆ”
เจียงซวี่กระชับแขนให้เธอแนบชิดกับตัว ก่อนงับติ่งหูเธอแล้วพูดอู้อี้
“ถ้าฉันเผด็จการจริง ๆ คงขังเธอไว้ตรง ๆ ให้มีแค่เราสองคน”
ปลายหูมู่โจวแดงก่ำขึ้นมาทันที ความทรงจำเมื่อคืนพรั่งพรูเข้ามา เธอเขินจนปิดไม่มิด จึงผลักเขาออก